JoopIE's Blog

โอ้ว....ผมเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

2006-09-20T01:33:00.000-07:00

ตอนผมสัมภาษณ์งาน ผมต้อง"ขาย"ตัวผมเอง ผมต้องทำให้บริษัทเห็นว่าผมน่า"ซื้อ" เพื่อที่ว่าสุดท้ายเค้าจะได้จ้าง(ซื้อ)ผม
ตอนผมเริ่มต้นทำงาน ผมต้อง"ขาย" ตัวผมเองให้เป็นที่ยอมรับของคนอื่น ผมต้อง present งานและทำผลงานให้ดีที่สุด ผมถึงจะ"ขาย" ออก
เมื่อผมไปพบลูกค้า งานของผมก็คืองาน"ขาย" ผมต้องขาย Products ของบริษัทให้กับลูกค้า ผมต้องทำให้เค้าเห็นว่า Products ของบริษัท น่าซื้อและน่าใช้ เพื่อที่ว่าสุดท้ายผมจะได้ "ขาย" สินค้าให้กับลูกค้าได้

.......ทุกคนต้อง"ขาย" เพียงแต่ท่านจะ"ขาย"อะไร ให้กับใคร และเพื่ออะไรเท่านั้นเอง หลายท่าน"ขาย"แรงงาน แลกเงินเดือน (ผมคนนึง) หลายท่าน"ขาย"ความรู้เพื่อแลกค่าจ้าง (ผมก็คนนึง) หลายท่าน"ขาย"สินค้า เพื่อแลกมาซึ่งค่าสินค้าบวกกำไร (นี่ก็ผมอีกคนนึง) หลายท่าน"ขาย"บริการ เพื่อแลกค่าบริการ(เอ๋า นี่ก็ผมอีกคนนึง) มีอีกหลายอย่างที่ผมต้อง"ขาย" เหมือนกับหลายๆคน จนถึงตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมต้องขายอะไรอีก แต่สิ่งหนึ่งที่ผมพยายามทำให้ได้ก็คือ"ผมต้องขายให้ได้ทุกอย่าง" เพราะผมคือ"นักขาย"

ทำงาน=พักผ่อน

2006-09-20T00:24:00.000-07:00

......จันทร์ถึงศุกร์ทำงาน เสาร์-อาทิตย์ก็ทำงาน ผมถือว่าการทำงานคือการพักผ่อน ผมพักผ่อนทุกวัน ผมมีความสุข งานจ๋า ผมรักงาน

ถึงเวลา.....ติดสินใจ!!!

2006-08-15T00:50:00.000-07:00

.......ชีวิตคนเราเมื่อไปถึงจุดๆหนึ่งแล้ว มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เราจะต้อง...เลือก แล้วทำไมหรือเพราะเหตุใดเราจึงต้องเลือกด้วยล่ะ คงเพราะว่าเราไม่สามารถเอาหมดทุกอย่างได้มั๊ง เราคงต้องเลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง พระเจ้าคงสร้างให้คนเราเกิดมาเพื่อทำอะไรอย่างใดอย่างหนึ่งให้กับตัวเอง คนอื่น และสังคม ก่อนที่เขาจะลาจากโลกนี้ไป (แต่พระเจ้าคงไม่ได้ถามคุณก่อนว่าอยากจะเกิดมาเพื่อทำอะไร) ตอนนี้ผมได้เลือกแล้ว มันเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญครั้งหนึ่งของชีวิตเลยทีเดียว แม้ผมจะไม่รู้ว่าผมจะประสบความสำเร็จกับทางเลือกนี้เพียงใด แต่ผมก็ยังมั่นใจว่าผมทำมันได้ดี ก่อนจะสิ้นปีนี้ บริษัทและตัวผมเองคงให้คำตอบนี้ได้ งานนนี้เป็นสิ่งที่ผมอยากทำ แม้มันจะเป็นสิ่งใหม่สำหรับผมก็ตาม มันทั้งน่าตื่นเต้นและน่ากังวลไปพร้อมๆกัน พรุ่งนี้คือวันเริ่มงานวันแรก คงมีอะไรแปลกใหม่ให้ผมได้เห็น พบเจอ และสัมผัสมากมาย ขอให้ผมมีความเพียรและความอดทนที่จะฝ่าฟันความยากลำบากที่จะเข้ามาในชีวิตการทำงานของผม เพราะในส่วนของความสามารถ...ผมคิดว่า....ผมมีพอ

สัมภาษณ์งาน - ด่านอรหันต์

2006-08-15T00:47:00.000-07:00

......(15/8/06 ) เรื่องนี้มีรายละเอียดเยอะ ไว้ค่อยมาใส่นะ เดี๋ยวไม่ครบจะขาดอรรถรสในการอ่าน
......(20/9/06 ) ในที่สุดก็ได้ Update Blog แล้วครับ วันนี้เค้าปฏิรูปการเมืองการปกครอง มีการยึดอำนาจอะไรกันนี่แหล่ะ ผมก็เลยว่างแบบไม่ได้วางแผน เพราะปกติเวลาวางแผนว่าว่าง จะไม่ว่าง :D
.......มาต่อในเรื่องของการสัมภาษณ์งาน ซึ่งจะถือว่ายากมันก็ยากนะครับ เหมือนการสอบครั้งหนึ่งเลยทีเดียว แม้มันจะเป็นการสอบที่เรารู้ข้อสอบ แต่หลายคนกลับทำไม่ได้ นั่นเพราะเราไม่รู้ว่าเค้าอยากได้คำตอบแบบไหนจากเรา แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องตอบให้เค้าพอใจนะครับ แต่มันคือการตอบให้คุณดูเหมาะกับลักษณะงานที่คุณจะเข้าไปทำต่างหาก ซึ่งต้องเป็นคำตอบที่อยู่บนพื้นฐานของความเป็นตัวของตัวเองด้วย อย่าตอบเพียงเพื่อหวังว่ามันจะทำให้เราดูเหมาะสมกับงานทั้งที่จริงๆแล้วเราไม่ได้เหมาะกับงานนั้นเลย แต่ยังไงเสียถึงเวลาจริงๆเราก็ขอตอบให้เราได้งานไว้ก่อนจริงมะ เอิ๊กๆ :D (ใครจะไปรู้ล่ะว่าเราเหมาะหรือเปล่า พี่ก็ลองรับหนู แล้วให้หนูลองทำดูสิค่ะ ถ้าไม่เหมาะจะได้รู้กันไปไงค่ะ)
........ด่านอรหันต์นี้ ความยากมีสองส่วน ส่วนแรกคือการตอบคำถามมาตรฐาน และคำถาม Classic แบบที่เป็นตัวของคุณเอง ผมจะไม่พูดถึงคำถามมาตรฐานและคำถาม Classic ของการสัมภาษณ์งานนะครับ เพราะผมคิดว่าทุกท่านคงพอทราบและรู้คำตอบที่ดีสำหรับตัวท่านเองอยู่แล้ว อยู่ที่ว่าถึงตอนตอบคำถามจริงท่านจะตอบได้อย่างแนบเนียนและตรงจังหวะแค่ไหน ส่วนความยากที่สองก็คือการทำให้ตัวท่านเอง "โดดเด่น" ท่านต้องพยามแสดงจุดเด่นหรือจุดขายอะไรที่ทำให้ท่านดูเหมาะสมกับงานมากกว่าผู้สมัครคนอื่น ถามว่าท่านจะทราบได้อย่างไรว่าจะต้องแสดงจุดเด่นหรือจุดขายในตัวท่านอะไรบ้างให้ตัวท่านดูเหมาะสมกับงาน คำตอบก็ไม่ยาก ให้ท่านอ่าน Qualification, Requirement และ Job Description แล้วจำให้ดี พอถึงตอนสัมภาษณ์ ท่านจงทำให้เค้าเห็นว่าท่านมีสิ่งที่เค้าต้องการ ท่านตรงกับความต้องการของเค้า เหมือนเวลาท่านจะไปหาซื้อของซักชิ้นที่ท่านจินตนาการไว้ว่าจะต้องมีลักษณะ และคุณสมบัติอย่างไร นั่นล่ะครับ ท่านต้องทำให้เค้าเห็นว่าท่านคือคนที่เค้าต้องการ ท่านคือคนที่เค้ากำลังรอ และท่านจะเป็นคนที่เค้ารับเข้าทำงาน

องค์ประกอบที่สำคัญระหว่างการสัมภาษณ์งาน

หน้าตา อย่าคิดว่าผมบ้านะครับ เมื่อท่านได้รับการทาบทามให้มาสัมภาษณ์งานกับบริษัทเค้าแล้วเนี่ย เรื่องของเรื่องก็คือเค้าอยากเห็นหน้าตาของเรานี่แหล่ะครับ ว่าพอไปวัดไปวากับตำแหน่งที่คุณสมัครได้หรือเปล่า คุณเคยเห็นคนหน้าตาแย่สุดเป็นพระเอกหรือนางเอกละครไม๊ล่ะครับ นั่นล่ะครับ เค้าอยากดูว่าหน้าตาของคุณจะมาเป็นพระเอกนางเอกในตำแหน่งงานงานนี้ได้หรืเปล่า แต่อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้พูดถึงความสวยความหล่อนะครับ ผมหมายถึง "โหงวเฮ้ง" ต่างหาก เค้าอยากดูว่าโหงวเฮ้งของท่านมันดูมีแววจะไปได้กับงานของเข้าหรืเปล่า ผมขอบอกท่านว่าโหงวเฮ้งดีมีชัยไปกว่าครึ่ง จำคำนี้ให้ดีครับ โดยเฉพาะ "ดวงตา" ดวงตาของท่านมีพลังและทำอะไรได้มากกว่าที่ท่านคิด ตอนสัมภาษณ์งาน เค้าจะสังเกตสายตาและแววตาของท่านเป็นพิเศษ ไม่เชื่อของไปถาม HR ทุกบริษัทดูได้ครับ
บุคลิกภาพ อันนี้สำคัญมากๆครับ เชื่อไหมครับว่าแค่ท่านเดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์ บุคลิกภาพของท่านก็ทำให้คนสัมภาษณ์ตัดสินไปครึ่งหนึ่งแล้วครับว่าจะรับหรือไม่รับท่าน ไม่เชื่อไปถาม HR ของทุกบริษัทอีกครั้งนึงได้ครับ
ไหวพริบปฏิภาณ ผมชอบเรียกเจ้าสิ่งนี้ว่าความพริ้ว เวลาคุณคิดจะรับใครเข้าทำงาน คุณอยากได้มืออาชีพหรือว่ามือสมัครเล่นล่ะครับ (ถ้าค่าจ้างของสองคนนี้เท่ากัน) ความพริ้วนี่แหล่ะครับ คือข้อแตกต่างระหว่างมืออาชีพกับมือสมัครเล่น เคยเห็นนักกีฬาสมัครเล่นที่ไหนเค้าเล่นได้พริ้วสุดๆไม๊ล่ะครับ ไม่มีหรอกครับ หรือถ้ามีเค้าก็เป็นมืออาชีพตั้งแต่ตอนนั้นแล้วครับ

.......มีองค์ประกอบอื่นอีกที่ผมไม่ได้กล่าวถึง แต่เฉพาะที่สำคัญๆผมเห็นว่ามีอยู่ 3 ข้อนี้ล่ะครับ ถ้าใครมีครบ ก็ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ความน่าจะเป็นที่คุณจะได้งานนั้น สูงมากๆ สุดท้ายขอฝากสิ่งหนึ่งที่ช่วยให้ท่านผ่านด่านอรหันต์ไปได้ นั่นก็คือ ความเพียร สวัสดีครับ

เริ่มต้น = สำเร็จ

2006-08-15T00:01:00.000-07:00

......ผมคิดว่ามันเร็วมากสำหรับการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิตของผม ผมคิดว่าผมเป็นคนที่โชคดี ด้วยเวลาที่ค่อนข้างรวดเร็วนี้ทำให้ผมนึกถึงคำกล่าวประโยคหนึ่งที่ผมจำได้อย่างขึ้นใจ เพราะผมชอบประโยคนี้มาก เขากล่าวไว้ว่า "คุณพร้อม เมื่อคุณเริ่มต้น" ก่อนที่ผมจะสมัครงานผมคิดว่าผมไม่พร้อม แต่พอถามตัวเองว่าเมื่อไหร่พร้อม หรืออะไรจะเป็นตัวบอกเราว่าเราพร้อม อย่างเช่น เวลา, พ่อแม่, เพื่อน, หรือต้องรอจน "ความล้มเหลว" มาบอกคุณว่าคุณต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว แต่จริงๆถ้าเราไม่ทำอะไรแล้วเราจะล้มเหลวได้ไงเนอะ คงเป็นเพราะคนเรานิยามคำว่า ล้มเหลว ไว้ไม่ดี ถึงได้มีการใช้คำนี้แบบคลุมเครือ ไม่ชัดเจน ทำให้แต่ละคนตีความไม่ตรงกัน (หรือผมบ้าไปเอง แหะๆ)

......สิ่งที่เกิดขึ้นจริงตั้งแต่การเริ่มต้น-สำเร็จ

เริ่มต้นการสมัครงานวันที่ 31 กรกฎาคม 2549
สัมภาษณ์งานครั้งแรกกับบริษัท S. วันที่ 1 สิงหาคม
สัมภาษณ์งานครั้งที่สองกับบริษัท V. วันที่ 3 สิงหาคม
สัมภาษณ์งานครั้งที่สามกับบริษัท K. วันที่ 7 สิงหาคม
สัมภาษณ์งานครั้งที่สี่กับบริษัท H. วันที่ 11 สิงหาคม
ทำสัญญาว่าจ้างกับบริษัท V. วันที่ 15 สิงหาคม
เริ่มงานกับบริษัท V. วันที่ 16 สิงหาคม

.......ผมนึกถึงคืนวันจันทร์ที่ 31 กรกฎาคม เวลา 02.00 น. ตอนนั้นผมคิดว่า "ไว้ค่อยหาที่สมัครก็ได้ คงไม่ยากอะไร ไว้หาวันอื่นละกัน ไม่น่ามีปัญหา " แต่สุดท้ายคืนนั้นผมก็นั่ง Search หาบริษัท ปรับเปลี่ยนปรับปรุง Resume ที่จะส่งไปแต่ละที่แต่ละบริษัท แล้วก็ส่งใบสมัครไปตามบริษัทต่างๆที่ผมเห็นว่าเข้าท่า น่าจะไปด้วยกันได้ทั้งหมด 15 บริษัท เท่านั้นเอง นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ผมไม่รอไว้ทำวันอื่น ถึงวันนี้ผมคิดว่ามันคือ "สำเร็จ" เพราะว่าผม "เริ่มต้น" ซักที

ระบบการศึกษาไทย

2006-07-18T21:02:00.000-07:00

.......หากเรานำเด็กไทยก่อนเข้ารับการศึกษาจำนวน 100 คน เปรียบเทียบความฉลาดโดยเฉลี่ยกับเด็กประเทศอื่น เช่น อเมริกา อังกฤษ ฯลฯ( เน้นประเทศที่พัฒนาแล้ว) ซึ่งเป็นเด็กก่อนเข้าศึกษาจำนวน 100 คนด้วยเช่นกัน ถามว่าผลมันน่าจะออกมาเป็นอย่างไร ผมคิดว่ามันผลออกมาต้องพอๆกันแน่ๆ หรือไม่เราก็น่าจะฉลาดกว่า เพราะว่าผมเป็นคนไทย :D แต่ทำไมสุดท้ายผลผลิตทางการศึกษาของเราถึงได้"ด้อย"คุณภาพกว่าประเทศอื่นหลายๆประเทศที่เค้า"ด้อย"กว่าเราในหลายๆด้าน(ยกเว้นด้านการศึกษานี่ไง)
.......ประเทศอินเดีย ยากจนกว่าเรา สภาพสังคม(ทางวัตถุ)ล้าหลังกว่าเรา(แต่ทางจิตใจอาจจะพัฒนาไปสูงกว่ามากแล้วหรือเปล่าไม่รู้) คุณภาพชีวิตประชากรไม่ดีเท่าเรา ผู้คนอดอยาก ชุมชนแออัดมากมาย ประชากรของประเทศต้องแย่งกันอยู่แย่งกันกิน (ประชากรของประเทศเค้าหลักพันล้านนะ) แต่......ทำไม๊ ทำไม ทำไม คุณภาพการศึกษาของเค้าสูงกว่าเรามาก ประเทศอินเดียผลิต Programmer ทำงานทางด้าน Hardware&Software Computer กับบริษัทคอมพิวเตอร์ทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็น Intel AMD Microsoft ฯลฯ และยังมีนักวิชาการ นักคณิตศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์ ระดับแนวหน้าของโลกมากมายเป็นคนอินเดีย ตรงนี้ถามว่าเป็นเพราะผู้ปกครองของประเทศเค้าตระหนักถึงความสำคัญของการศึกษาหรือเปล่า เค้าเห็นว่าไม่ว่าประเทศมันจะห่วยแตกยังไง แต่หากประชากรมีการศึกษาซะอย่างแล้ว ประเทศเค้าไม่มีทางล่มจมมั๊ง ผมว่าเค้าคิดถูก!!!
......กลับมาดูประเทศไทย ประเทศเรากินดีอยู่ดี มีอิสระเสรีภาพ มีความศิวิไลซ์ทั้งแสงสีเสียง ความเจริญทางวัตถุไม่แพ้ชาติใดในเอเชีย(เน้นว่าวัตถุ) แต่ดูเด็กไทยกันนิด ดูบัณฑิตไทยกันหน่อย ไม่อยากพูดอะไรมาก เหมือนด่าตัวเอง เรากำลังพัฒนาอะไรกันอยู่ แผนพัฒนาประเทศกี่ฉบับๆ ผ่านมากี่สิบปีๆ การศึกษาไทยมันก็ยัง....."งี่เง่า" ดูผลผลิตทางการศึกษาก็พอ ไม่ต้องไปหาว่ามันงี่เง่าจริงหรอ ถ้าอย่างนั้นถามว่าทำไมรัฐบาลไม่พัฒนาการศึกษาสักทีล่ะ ก็เพราะถ้าเค้าพัฒนาแล้วคราวหน้าก็ไม่มีใครเลือกเค้าอีกน่ะสิ!! คงมีนักการเมืองบางคน(จริงๆอยากใช้คำว่าทุกคน) พูดว่า " ไม่ได้หรอก หากกูพัฒนาการศึกษาแล้ว เกิดคนฉลาดเยอะๆ กูก็ซวยสิวะ ไม่ได้ๆ เพื่อเบี่ยงประเด็นว่าไม่เคยพัฒนาการศึกษา กูก็เอาเงินภาษีพวกมันนี่แหล่ะ ไปซื้อของมาล่อให้มันหลงระเริง ซื้อคอมพิวเตอร์ห่วยๆมาขายถูกๆ เอากำไรแต่บอกว่ายอมขาดทุนเพื่อการศึกษาของชาติ แล้วก็บอกว่าเพื่อเป็นสื่อการเรียนการสอนสำหรับส่งเสริมการเรียนการสอนให้กับผู้เรียน ฟังดูดีจริงๆ เอามาอ้างเป็นผลงานหาเสียงสมัยหน้าได้ด้วย กูนี่ฉลาดจริงๆ หลอกคนไทยโง่ๆได้เกือบทั้งประเทศ " (ทั้งๆที่จริงๆเด็กเขียนหนังสือยังไม่ค่อยเป็นเลย จะให้ใช้ keyboard คอมพิวเตอร์ หรือจะให้เรียนผ่าน Internet อีก ไอ้...เอ้ย)
......ด่ารัฐบาลพอก่อน(ไว้ Post ใหม่ เอาแบบเต็มๆเลยดีกว่า) กลับมาที่การศึกษาไทย ส่วนที่ต่างกันของ"ระบบการศึกษาที่ดี"กับ"ระบบการศึกษาของไทย" คือความคิดของผู้เรียน เนื่องจากระบบการศึกษาไทยไม่ส่งเสริมให้เกิดการคิด ไม่ทำให้เด็กรู้จักคิด ไม่สร้างกระบวนการคิดอย่างเป็นระบบให้กับผู้เรียน แล้วถามว่าระบบคืออะไร คำตอบคือ ทุกอย่างที่อยู่ในการเรียนการสอนของเด็ก แต่ในที่นี้ขอเน้นสิ่งที่สำคัญที่สุด นั่นคือ "ครู"
......เราให้ความสำคัญกับครูมากเกินไป การเรียนการสอนของไทยเรายังเน้นและยึดติดอยู่กับครูเกือบ 100% ไม่เหมือนวิธีการเรียนการสอนที่ให้ "เด็กคิด"มากกว่า "ครูคิด" ซึ่งครูจะมีส่วนน้อยมากกับการสอน เพราะเขาแทบไม่ต้องสอน!! พัฒนาการของผู้เรียน ขึ้นอยู่กับตัวผู้เรียนเอง เพราะว่าเขา"เรียนเอง อ่านเอง คิดเอง ทำความเข้าใจเอง" ครูมีหน้าที่"ตอบคำถาม"เมื่อผู้เรียนไม่เข้าใจสิ่งที่เค้าไปทำมาตามประโยคข้างหน้านี้เท่านั้น เหมือนเป็น"ผู้สนับสนุนการเรียน"ให้กับผู้เรียนมากกว่า เปลี่ยนบทบาทครูจากการผู้ให้ทางตรง เป็นผู้ให้ทางอ้อม แล้วให้ผู้เรียนเป็นผู้ให้ทางตรงกับตัวเขาเองซึ่งสร้างความสัมฤทธิ์ผลทางการเรียนได้มากกว่า เพราะผู้เรียนได้สองอย่างพร้อมๆกัน นั่นคือความรู้และกระบวนการคิด วิธีที่เป็นอยู่ตอนนี้คือ "ครูนำความรู้ยัดใส่หัวเด็ก" เด็กเข้าใจก็ดี ไม่เข้าใจก็ท่องเอา เพราะว่าเขาโดนความรู้ยัดใส่เข้ามา "เขาไม่ได้ย่อยมันเอง จัดเรียงความรู้เข้าสู่สมองของเขาเอง"
.......หากคิดจะให้ลูกของท่านเรียนในประเทศไทย ก็โปรดยอมรับในระบบการศึกษา"ห่วยๆ"ของไทยไว้ด้วย และอย่างน้อยก็เลือกโรงเรียนดีๆหน่อยนะครับ แต่ไม่ได้บอกว่าโรงเรียนดีๆที่คุณคิดไว้จะไม่มี"ครูห่วยๆ" นะครับ แต่ก็อ้างว่ามันมีน้อยละกัน เพราะคำว่า"คุณภาพของครู"สำหรับผมแล้วก็..... พูดกันตรงๆแบบขวานผ่าซาก แต่ให้ท่านคิดเอาเองดีกว่า คนที่มาเป็นครู คือคนที่ผ่านระบบการศึกษาห่วยๆของไทยมาใช่ไหม คำตอบคือ "ใช่" คนที่มาเป็นครู มีจำนวนน้อยที่ตั้งใจจะมาถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นใช่หรือไม่ คำตอบคือ"ใช่" คนที่มาเป็นครูหากเขามีวิธีทำเงินที่ดีกว่า มากกว่า เขาคงจะไม่มาเป็นครูใช่หรือไม่ คำตอบคือ"ใช่" คนที่มาเป็นครู ส่วนมากเขาต้องการความก้าวหน้าทางวิชาการและความก้าวหน้าทางสังคมของตัวเอง มากกว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้รับการสอน ใช่หรือไม่ คำตอบคือ"ใช่" มีคำถามอีกมากมายที่สะท้อนถึง"คุณภาพของครู"ของประเทศไทย ถ้าคนที่จะทำให้สมองของชาติดีหรือไม่ดีมีปัญหาซะแล้วเนี่ย คุณคิดว่าเรายังจะหวังอะไรจากใครได้อีก ในเมื่อเราก็ผ่านเจ้าสิ่งห่วยๆสิ่งนี้มาด้วยกันทั้งนั้น
......วันนี้มาแรง วันนี้เล่นแรง แต่อย่าเข้าใจผิดว่าผมด่าทุกคนโง่ แล้วผมฉลาดอยู่คนเดียว เพราะผมก็ผ่านระบบการศึกษาไทยมาเหมือนกันนะ แต่ผมแค่อยากจะบอกว่า เรามีระบบการศึกษาที่"ส่งเสริมและสนับสนุน"ให้เกิด"คนโง่มากกว่าคนฉลาด" ก็แค่นั้นล่ะครับ สวัสดีครับ

ป.ล. หากมีใครอ่านแล้ว คิดอะไรเจ็บๆแสบๆได้ มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้นะครับ เผื่อจะทำให้การศึกษาไทยดีขึ้น(แบบนามธรรมนะ เพราะเราไม่ได้ลงมือทำอะไรกันอยู่ดีใช่มะ)

Spend the life with happiness

2006-07-10T21:36:00.000-07:00

..........ความสุขคือตัวขับเคลื่อน ความสุขคือแรงบันดาลใจ ความสุขคือพลังสำหรับการทำทุกอย่าง เมื่อคิดจะทำอะไร ถ้าคิดว่าทำแล้วมีความสุข ทำไปเลยครับ แต่ก็ขอให้คิดด้วยว่ามันคือความสุขชั่วครั้งชั่วคราวหรือเปล่า ระวังการกระทำบางอย่างเพื่อความสุขวันนี้มันจะก่อให้เกิดความทุกข์ในวันหน้าด้วยนะครับ เมื่อท่านรู้สึกหดหู่ เบื่อหน่าย เครียด เผชิญกับปัญหา หรืออาการไม่อยากเดินออกจากบ้านตอนเช้าเพื่อไปทำงานแล้วกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพซังกะตายในตอนค่ำ ก็จงคิดแค่ว่า"มีความสุขอีกมากมายที่จะเข้ามาในชีวิตของเรา เราไม่ควรอยู่ในภวังค์แห่งทุกข์ เพราะเมื่อเราทุกข์ ความสุขก็ย่อมไม่เกิดกับเรา" อย่าถามตัวเองว่าทำไมเราต้องมาเป็นอย่างนี้ ทำอย่างนี้ด้วย มันไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย วิธีที่ดีสำหรับการเริ่มต้นมีความสุข คือ การคิดเชิงบวก หรือการมองโลกในแง่ดีนั่นเอง
..........สิ่งสำคัญอีกประการหนึ่งที่จะช่วยให้ท่านอยากมีชีวิตอย่างมีความสุขต่อไป ก็คือ การเห็นคุณค่าของตัวเอง จงภูมิใจในความเป็นตัวของคุณเอง คุณเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวคุณเอง คุณไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะเป็นอะไรแย่ๆสำหรับใคร คุณมีคุณค่าสำหรับคนอื่นเสมอ แต่คนแรกที่ต้องเชื่อในความคิดนี้ก็คือตัวคุณเอง ขอให้คุณมีชีวิตเพื่อความสุขของตนเองและผู้อื่นนะครับ สวัสดี

วันงืดๆ

2006-07-10T07:44:00.000-07:00

3 ก.ค.49
.............วันที่อากาศร้อนอบอ้าวมาก ควรจะหาที่เย็นๆอยู่ หาอะไรเย็นๆดื่ม แต่อะไรดลใจล่ะเนี่ย หาเรื่องให้ตัวเองทั้งๆที่มันไม่จำเป็นล้ยยยยยย แต่ก็ทำ! คือแบบว่า....อยากได้ไม้แบดอันใหม่(มีอยู่แล้ว 5 อัน) เงินเยอะเกินไป อยากเสียเงินๆๆๆๆๆ ดูนาฬิกา 14.50 น. มีสอน 18.00 น. เอาวะๆ ยังทันๆ แต่งตัวๆ เสื้อเชิ้ต กางเกงขายาว รองเท้าหนัง ร้อนฉิบหาย เหงื่อออกอย่างจัด ตัวเหนียวเหนอะหนะ แต่ก็ออกเดินทาง

15.10 : นั่งรถประจำทางสาย 162 ไปลงที่สถานีรถไฟฟ้าช่องนนทรี (เสื้อเปียก 5%)
15.34 : ขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีช่องนนทรี (เสื้อเปียก 15%)
15.56 : ลงรถไฟฟ้าที่สถานีรถไฟฟ้าสยาม (เสื้อเปียก 10%)
16.15 : มาถึง Central World Plaza ด้วยการเดิน Skywalk (เสื้อเปียก 26%)
16.25 : หลงทางใน Central World Plaza ในส่วนของตึกสำนักงานที่อยู่ตรงข้ามสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เพราะเข้าใจว่ามันทะลุกับตัวห้างสรรพ
สินค้าที่อยู่ตรงข้ามกับBigC ซึ่งจริงๆมันได้ แต่ว่าตอนนี้ทางเดินทะลุกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง (เสื้อเปียก 35%)
16.32 : วนเวียนใน Central World Plaza หาทางเดินไปร้าน Yonex ด้วยความทรมานเพราะว่าทั้งห้างเต็มไปด้วยกลิ่นสี ทินเนอร์ แลคเกอร์
ฝุ่นละออง คนหน้าตาแย่ และโคตรร้อน (เสื้อเปียก 48%)
16.43 : ได้รู้ว่าร้าน Yonex ปิดหลังจากเดินวนไปวนมาหาทางไปฝั่ง Zen ให้ได้ (ก็ห้างมันกำลังปิดปรับปรุงไง ไอ้โง่!!) (เสื้อเปียก 62%)
17.02 : มาถึงสถานีรถไฟฟ้าสยามอีกครั้งด้วยSkywalk เหมือนเดิม (เสื้อเปียก 80%)
17.19 : ลงรถไฟฟ้าที่สถานีรถไฟฟ้าสุรศักดิ์ (เสื้อเปียก 77%)
17.45 : มาถึงซอย 18/7 แยก 15 ของซอยเซ็นต์หลุยต์ซอย3 ด้วยการเดินจากสถานีรถไฟฟ้าสุรศักดิ์ (เสื้อเปียก 96%)
17.46 : นั่งกินก๋วยเตี๋ยวร้านหยูง้วนกับคำถามของบริกรที่ว่า"ข้างนอกฝนตกหรอค่ะ" (เสื้อเปียก 100%)
18.00 : ไปสอนเด็กม.3 อัสสัมชันคอนแวนต์ (เสื้อเปียก 80%)
20.00 : จบ Class (เสื้อแห้ง)
20.30 : กลับถึงบ้าน
23.15 : ซัดพาราเซตามอลไป 2 เม็ด

สรุป

ไม่ควรดันทุรังทำอะไรไปทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่ามันไม่ work หรือเพียงแค่ต้องการสนองตัณหาชั่วคราว
อย่าใสเสื้อเชิ้ตตัวนั้นอีก(มารู้ตอนหลังว่ามันเป็นเสื้อเชิ้ตพิเศษ เก็บความร้อนเป็นเลิศ)
ไม่ควรพึ่งการเดินทางด้วยรถยนต์บนถนนสาทรตั้งแต่ 17.00 น.(ทำให้ผมต้องเดินจากสถานีรถไฟฟ้าสุรศักดิ์มาถึงเซ็นต์หลุยต์ซอย3 นี่ไง แง่งๆๆๆๆ)
บริกรร้านก๋วยเตี๋ยวมันไม่ได้ประชด แต่สภาพตอนนั้นของผมมัน.....ชุ่มมมมม)
รวมระยะทางการเดิน > 4 กม.

Resume จ๋า

2006-06-14T08:51:00.000-07:00

........ผมกำลังจะเปลี่ยนอาชีพ ผมกำลังจะเป็นมนุษย์เงินเดือน!! อาชีพที่พบอิสระทางการเงินได้ยากที่สุด (ถ้าไม่มี sideline ควบคู่ไปด้วย) แต่หนึ่งปีที่ผ่านมา สิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผม ทำให้ผมรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับครั้งหนึ่งของชีวิต ไม่งั้นชีวิตเราก็คงขาดรสชาติอะไรไปซักอย่าง เมื่อผมยอมรับมันมากขึ้น ก็เริ่มต้นสมัครงานกันได้ ตอนสมัครก็คิดแค่ว่าอย่างน้อยถ้าไม่รุ่งก็จะได้กลับมาทำธุรกิจการศึกษา หรือไม่ก็ธุรกิจซื้อมาขายไปเหมือนเดิม
.......การสมัครงานไม่ใช่เรื่องยาก มันง่ายกว่าการสอนตรีโกณประยุกต์ให้น้องม. 5 มากนัก แต่ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปที่ฝ่าย HR ของบริษัทที่ผมสนใจ แล้วบอกกับเค้าว่า "ผมมาสมัครงานตำแหน่งวิศวกรครับ" ผมจะต้องมี Resume ของตัวเองก่อน ซึ่งโดยขั้นตอนการทำ Resume แล้ว ผมก็ขอเล่นง่ายๆ Style JoopIE ดังนี้

ใช้สุดยอดเครื่องมือในการค้นหา Resume Format เข้าท่าๆซักอันจากแหล่งทรัพยากรที่ดีที่สุดในเรื่อง Data & Information นั่นคือ Internet (Google พระเจ้า)
ในส่วนของ Profile ผมแต่งประโยคภาษาอังกฤษงามๆแจ่มๆไม่เป็นอ่ะ แต่เราฉลาด(แกมโกง)นี่นา อิอิ
เข้าเว็ป JobDB, Search ตำแหน่ง Engineer, Click เข้าไปที่บริษัทไหนไม่รู้ สองสามบริษัท แล้วก็เอา Requirement จากบริษัทเหล่านั้นนั่นแหล่ะ ที่มันค่อนข้างตรงกับเรา Copy-Paste ลงไปใน Profile ของเราเลย

Good Command of spoken and written in English & computer literacy
Communication & Presentation Skills
Resourceful and enthusiastic in learning new things

...........สวยงาม ดูดีมีชาติตระกูล (ลอกเค้ามาทั้งนั้น) 555

.........เเท่านี้ละกัน อุบาทว์ตัวเอง บอกความชั่วร้ายไปเยอะละ (แต่จริงๆมีอีกเยอะมากที่ไม่บอก :P) สรุปว่าในที่สุดเราก็ได้ Resume หน้าตาดีมาหนึ่งฉบับ พร้อมรบในขั้นแรก เพราะนี่คือกระดาษใบแรกที่ทำให้บริษัทรู้จักและประเมินผมในเบื้องต้นไปแล้วเรียบร้อย เอกสารอื่นๆก็ Xerox ไปโลด จะมีส่วนสำคัญที่สุดคือขั้นตอน "การสัมภาษณ์งาน" เรียกว่าเป็นขั้นตอนที่มีผลต่อการได้หรือไม่ได้งานถึง 80% เลยทีเดียว ขั้นนี้ขอบอกว่าขึ้นอยู่กับไหวพริบ สติ แล้วก็...ความพริ้วครับผม :D

ทำตามหลักการ

2006-06-06T02:31:00.000-07:00

........วันนี้นั่งอ่านบทความคอมพิวเตอร์ตั้งแต่บ่ายจนถึงเย็น ซึ่งตาม style ผม เวลาผมนั่งอ่านอะไรก็ตามที่ไม่ได้ seriuos มากนัก ผมจะเปิดเพลงฟังไปด้วย เรื่องมันก็มีอยู่ว่าวันนี้ฝนตกทั้งวันเลย ซึ่งตอนแรกที่ฝนตกเนี่ย มันก็ตกพรำๆครับ อากาศกำลังเย็นสบาย แต่พอสัก 16.30 น. ฝนตกหนักขึ้น เสียงฝนมารบกวนการฟังเพลงของผม(ตกลงมันอ่านบทความหรือฟังเพลงวะ :P) ผมก็เลยต้องเปิดเสียงเพลงให้ดังขึ้น ไม่งั้นมันก็ฟังไม่รู้เรื่องอ่ะดิ แค่นี้ก็น่าจะจบ แต่....ลองคิดดูสิว่า "ถ้าเราเปิดเสียงดังขึ้น มันก็จะกินไฟมากขึ้น" ผมขี้งก เพราะฉะนั้นเรื่องอะไรผมจะยอมเสียค่าไฟเพิ่ม ก็เลยขอย้อนกลับไปใช้หลักวิชาการในการแก้ปัญหากันหน่อย
........จากที่เราเคยเรียน Safety Engineering ได้กล่าวไว้ว่า การแก้ปัญหาเรื่องมลพิษทางเสียง มีอยู่ด้วยกัน 3 วิธี

จัดการที่ตัวกำเนิดเสียง ก็คือกำจัดต้นเหตุหรือตัวก่อมลพิษทางเสียง ซึ่งในที่นี้ก็คือ ฝน แต่ผมก็ไม่สามารถทำให้ฝนหยุดตกได้ ดังนั้น ข้อนี้ผ่าน
จัดการที่ตัวกลางหรือพาหะนำเสียง ก็คือปิดกั้นหรือขัดขวางการเดินทางของเสียงผ่านตัวกลาง ซึ่งในที่นี้ก็เช่นการปิดหน้าต่าง ข้อนี้เข้าท่า เป็นตัวเลือก
จัดการที่ผู้รับเสียง ก็คือการป้องกันไม่ให้เสียงมาถึงผู้ฟัง ซึ่งในที่นี้ก็เช่น ใส่ Headphone, Earplug ข้อนี้ก็เข้าท่า เป็นตัวเลือก

........เมื่อผมลองคิดดูแล้ว สรุปผมเลือกข้อสอง ด้วยเหตุผลสนับสนุนดังนี้

กระทำได้ง่าย แค่ลุกไปปิดหน้าต่าง
ป้องกันเสียงอย่างอื่นได้ด้วยนอกจากเสียงฝนตก
เปิดเสียงเพลงดังเท่าเดิม ประหยัดไฟ
ไม่ต้องถอดสายเสียบลำโพง เพื่อต่อ Headphone ให้ยุ่งยาก และที่สำคัญคือผมก็ไม่ต้องไปนั่งขุด Headphone ในตู้
ไม่ต้องมารู้สึกรำคาญที่จะต้องมีอะไรมาครอบหัวและเสียบอยู่ที่หู และสายที่จะมาเกะกะ Keyboard อีก

........มีเหตุผล คิดรอบคอบ เข้าท่าที่สุดแล้ว เอาล่ะ....ไปปิดหน้าต่างเรียบร้อย ฟังเพลงมีความสุข ประหยัดไฟ ไม่ต้องเปิดเพลงเสียงดัง แต่ซักพัก.....ร้อนว่ะ! เปิดแอร์ดีกว่า o"-___-"o

........ทำไมกูไม่ปิดเพลง แล้วฟังเสียงฝนแทนเสียงเพลงวะ ได้ทุกอย่าง ไม่ต้องเสียอะไรเลย

ประหยัดไฟสุดๆ
ไม่ต้องลุกไปปิดหน้าต่าง
ไม่ต้องถอดสายลำโพงเพื่อเสียบ Headphone ให้ยุ่งยาก
ไม่ต้องไปขุด Headphone ในตู้
ไม่ต้องมารำคาญอะไรครอบหัว และสายเกะกะ Keyboard
ไม่ต้องนั่งพิมพ์อะไรปัญญาอ่อนอย่างนี้!!!

จากเหตุการณ์นี้ขอสรุปสั้นๆว่า "ทุกข์อยู่ที่ใจ"

อาเมน

จริงหรอวะเนี่ย

2006-06-04T15:35:00.000-07:00

........05.20 น. 5 มิถุนายน 2549 ข้าพเจ้าตื่นมาก่อนเวลาอันควร (ก่อน 9.00 น.) เนื่องด้วยความรู้สึกแสบๆคันๆบริเวณหัวไหล่ด้านขวาวิ่งเข้ามารายงานตัว ครั้นนำมือซ้ายไปลูบดูก็พบความจริงว่าข้าพเจ้าโดนแมลงสัตว์กัดต่อย ไปอย่างน้อย 3 ที อันด้วยจำนวนตุ่มที่ปรากฏขึ้นนี้ จะมาจากสาเหตุอื่นก็หาจะเป็นได้ไม่ ถึงความง่วงจะยังคงรุมเร้าในภวังค์นั้น แต่ก็ยังอ่อนด้อยกว่าความคันที่มาเร้ารุมในภวังค์นี้ ในเพลาแรกก่อนเปิดไฟห้องนอน ผมใคร่ครวญไปว่าเป็นสัดว์โลกตัวที่เรียกว่ายุงหรือมดกันหนอ ที่มาเบียดเบียนเราในครานี้ ครั้นเมื่อพิจารณาไตร่ตรอง "ความคัน" ดูแล้วเห็นว่าอาการ "คันกู"ในตอนนี้คงจะมิใช่อาการ "คันยุง" แต่หากน่าจะเป็นอาการ " คันมด" ด้วยเหตุว่าสองอาการคันนี้ มันแตกต่างและแยกแยะได้ ด้วย "ประสบการณ์คัน"
........และแล้วเมื่อเปิดไฟห้องเพื่อตรวจตรา ก็เห็นจริงดังการคาดการณ์ "มดขึ้นที่นอน" ครับท่าน เวรเอ้ย มาจากไหนวะเนี่ย วัยรุ่นเซ็ง (หมดความอดทนในการพิรี้พิไรละ) หอบผ้าหมอนที่นอนนั่งออกจากห้องเพื่อนำไปกำจัดมดและทำความสะอาด ระหว่างนั้นก็ลองคิดดูว่า "มันมาได้ไงวะ" เมื่อวานทำไรในห้องที่เป็นการเชื้อเชิญมด ทบทวนไปได้ความว่า ไปสอนเลขตอนบ่าย กลับมาไปตีแบด ตีแสร็จก่อนกลับแวะกินข้าว แล้วก็กลับบ้าน แค่เนี้ยะ ไรเนี่ย
........แต่เอ๋ เดี๋ยวก่อนนะ อืม....มันมีอะไรผิดปกติอยู่นะคือว่า เมื่อคืนพอตีแบดเสร็จก็ไปกินข้าว ไปกินข้าวหมูแดงที่ร้านนึงที่ไม่เคยรู้ว่ามันอร่อยและมีชื่อเสียงในแถบนั้น ก็เลยกินไปสองจานแล้วยังต่อบะหมี่เกี๊ยวแห้ง "ที่ใส่น้ำตาล" อีกชาม แล้วมันแปลกตรงไหน? ผมคิดว่า....ปกติคงไม่มีใครกินข้าวหมูแดงก่อนนอนซะสองจานแล้วต่อด้วยบะหมี่เกี๊ยวแห้งอีกชาม และส่วนที่ผิดปกติที่สุดก็เห็นจะเป็นบะหมี่เกี๊ยวแห้ง "ที่ใส่น้ำตาล" นี่ล่ะครับ เพราะปกติผมกินก๋วยเตี๋ยวไม่เคยปรุง!! นี่อาจจะเป็นผลจากความหวานของข้าวหมูแดง(ที่อร่อย) บวกกับน้ำตาลที่ผมไม่เคยได้รับมาจากก๋วยเตี๋ยว รวมกันเป็น "ตัวเรียกมด" ซึ่งจริงๆมดมันอาจจะอยู่มาตั้งนานแล้ว แต่ว่ามันไม่ออกมา "ดูด" ความหวานจากตัวผม เพราะว่าผมยังไม่หวานพอ

........คิดไปแล้วก็......ถามตัวเองว่า......"จริงหรอวะเนี่ย"

ไร้สาระซักวันนะ

2006-05-26T05:03:00.000-07:00

.........26 May 06 ตื่นนอนเที่ยงวัน กินข้าวเสร็จบ่ายโมง นอนต่อถึง 6 โมงเย็นกินข้าวเสร็จทุ่มหนึ่ง แล้วก็มานั่งเล่นเกมถึงดึกแล้วก็นอน แง้ว -_-"

อ่านนิยายกำลังภายในจีนแล้วได้อะไร

2006-05-24T11:41:00.000-07:00

.........อ่านนิยายกำลังภายในของจีนมาหลายเรื่อง เคล็ดลับสำเร็จสุดยอดวิทยายุทธ์ ได้ถูกบัญญัติไว้ในคัมภีร์ว่า "ต้องละสิ้นซึ่งความรัก" เพราะข้อห้ามของการฝึกยุทธ์ก็คือความฟุ้งซ่าน มิฉะนั้นจะถูกธาตุไฟเข้าแทรก ลมปราณย้อนกลับ เป็นอันตรายถึงชีวิต แสดงว่าผู้คิดค้นสุดยอดวิทยายุทธ์นี้ เขารู้ว่า"ความรัก"เป็นต้นเหตุของความฟุ้งซ่าน ดังนั้นหากสามารถ"ละสิ้นซึ่งความรัก" จิตก็จะมีสมาธิแน่วแน่ และจดจ่ออยู่กับการฝึกกระบวนท่าและเดินลมปราณ สุดท้ายก็จะสำเร็จสุดยอดวิทยายุทธ์ได้ แล้วทำไมถึงต้องอยากสำเร็จสุดยอดวิชาด้วยล่ะ ก็เพราะว่าเมื่อบรรลุสุดยอดวิชาแล้ว ก็สามารถออกเดินทางประลองวิชากับเหล่าจอมยุทธ์ทั่วหล้า เพื่อที่สุดท้ายเมื่อเขาชนะคนที่ได้ชื่อว่าเก่งที่สุดแล้ว ก็จะได้เป็นเจ้ายุทธจักรสมใจ

.........แต่หารู้ไม่ว่าผู้ที่ได้อยู่ในตำแหน่งเป็นเจ้ายุทธจักรนี้เป็นบุคคลที่อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว และไร้ซึ่งความสุขโดยสิ้นเชิง เนื่องจากเขาต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดระแวง จากการที่เคยทำร้ายผู้อื่นมาโดยตลอด ไม่อาจไว้ใจใครได้นอกจากตัวเอง ต้องหมั่นฝึกฝนวิทยายุทธ์อย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อให้ตัวเองเป็นคนที่เก่งที่สุดอยู่ตลอดเวลา ไม่มีเวลาไปทำอะไรเพื่อใครนอกจากตัวเอง ซึ่งจริงๆแล้วอาจจะกล่าวได้ว่าเจ้ายุทธจักรคือคนที่น่าสงสารที่สุด เพราะว่าเขา "ขาดคนที่เขารักและคนที่รักเขา" ประการแรกที่เขาขาดคนที่เขารักเพราะว่าเขาต้องการสำเร็จยอดวิทยายุทธ์ ประการที่สองที่เขาขาดคนที่รักเขาเพราะว่าเขามุ่งแต่จะเอาชนะคนอื่น

.........สุดท้ายเมื่อเขาไม่สามารถทนอยู่ในความทุกข์นั้นได้ เขาจึงตัดสินใจลาออกจากยุทธภพ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก หายสาบสูญไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครหาตัวเขาพบ เป็นจอมยุทธ์ผู้เหลือเพียงชื่อเสียงและคำล่ำลือต่างต่างนานา เขาเพิ่งคิดได้ว่าชื่อเสียง ลาภยศ ล้วนเป็นสิ่งลวงโลก ไร้ตัวตน ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เขาเสียใจที่ตอนนั้นเขาละทิ้งทุกอย่างเพื่อฝึกสุดยอดวิทยายุทธ์ โดยเฉพาะที่เขาได้ละทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุด นั่นคือ"ความรัก" เมื่อเขาคิดได้ดังนี้ ในวินาทีนั้นเอง ที่เขาได้บรรลุสุดยอดวิทยายุทธ์ที่แท้จริง

.........อะไรคือการบรรลุสุดยอดวิทยายุทธ์ที่แท้จริง คำตอบคือ.....เขากลับมาพบปะผู้คน อบรมสั่งสอนให้คนที่เขารับเป็นศิษย์ทำแต่ความดี ถ่ายทอดวรยุทธ์ให้ลูกศิษย์เข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริง นั่นคือ เพื่อเสริมสร้างร่างกาย และเพาะบ่มจิตใจให้มีสมาธิ ตั้งมั่นอยู่ในกรรมดี ไม่ใช่เพื่อเอาชนะผู้อื่นหรือล้มคู่ต่อสู้ เท่านี้แล เขาคือสุดยอดจอมยุทธ์ผู้สำเร็จสุดยอดวิทยายุทธ์ นั่นคือ "การทำอะไรเพื่อคนอื่น ด้วยความรักที่บริสุทธิ์"

..........ว่าแต่......คุณสำเร็จสุดยอดวิทยายุทธ์หรือยัง?

Simply Resonable

2006-05-24T10:13:00.000-07:00

..........ความรักทำให้เรามีความสุขได้อย่างไร มีใครเข้าใจและอธิบายขั้นตอนหรือกระบวนการทำงานของความรักได้บ้าง ลองคิดถึงตอนที่คุณ "รัก" ใครซักคน ถามตัวเองว่า "สภาวะ" ของคุณในตอนนั้นเป็นอย่างไร คงมีอะไรซักอย่างเกิดขึ้นในตัวคุณ ซึ่งมันเป็นผลมาจากการดำเนินการบางอย่างหลังจากที่คุณรู้สึก"รัก" โดยส่วนตัวผมสันนิษฐานว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันน่าจะเป็น"สิ่งที่ดี" มิฉะนั้นเราก็ไม่น่าจะมีความสุขเมื่อมันเกิดขึ้น

..........จากข้อสันนิษฐานนั้น ผมจึงอ้างว่า "การรักใครซักคน" เป็น "สิ่งที่ดี" (จริงๆมันไม่ถูกต้องตามหลักวิชาตรรกศาสตร์ที่ว่าด้วยการให้เหตุผลหรอกนะ แต่ก็เอาเป็นว่ามันดูมีเหตุผลดีในทางภาษาศาสตร์ก็พอ) เพราะฉะนั้นหากคุณต้องการให้ "สิ่งที่ดี" เกิดขึ้นในชีวิตของคุณ ก็......ลอง "รัก" ใครซักคน

Share My Precious

2006-05-19T21:41:00.000-07:00

DVD การแข่งกันแบดมินตันที่ผมไปโหลดมาจากเว็ปแบดมินตันของเมืองจีน (www.bjyq.org) ครับผม (VCD ก็พอมี แต่ว่าไม่แบ่ง เพราะว่างก :D)

China Master 2006 Men Single Semi Final : Peter Gade Vs. Lin Dan

China Master 2006 Men Single Final : Chen Jin Vs. Peter Gade

China Master 2006 Men Double Final : Eriksen_Lungard Vs. Fu_Cai

China Master 2006 Mixed Double Final : Xie_Zhang Vs. Zhang_Gao

China Master 2006 Woman Single Final : Lin Wang Vs. Xie Xing Fang

Thomas Cup 2006 Semi Final : CHN Vs. INA

Thomas Cup 2006 Semi Final : DEN Vs. MAS

วิธีการสร้างความประทับใจระหว่างการสนทนา

2006-05-18T10:06:00.000-07:00

.........

ขอแบบไม่ต้องมีหลักการอะไรมากมายนะ เน้นที่เอาไปใช้ได้จริงก็พอ

หาคุณเป็นผู้ฟัง โปรดตั้งใจฟัง สบตาเขาระหว่างการฟัง(สำคัญมาก) อย่าทำสายตาล่อกแล่ก อย่ามองนาฬิกาบ่อยๆ และให้ตอบคำว่า "ครับ" "อ่าฮะ" ฯลฯ บ้างเป็นบางครั้ง เพื่อแสดงว่าคุณสนใจและติดตามสิ่งที่เค้าพูดอยู่นะเนี่ย
หากคุณเป็นผู้พูด โปรดสบตาผู้ฟัง(สำคัญมาก) ใช้วัจนะภาษาควบคู่ไปกับอวัจนะภาษา (ภาษาพูด+ภาษากาย) มันจะทำให้การพูดของคุณน่าฟังและน่าติดตาม
ถามเค้าบ้างว่าเค้ารู้เรื่องกับคุณหรือไม่ เช่น "ตามทันไหมครับ" "เข้าใจไหมครับ" มันทำให้เค้าเห็นว่าคุณแคร์เค้านะ ไม่ได้สักแต่ว่าอยากจะพูดของตัวเองไปเรื่อย ไม่ได้สนใจว่าคนฟังเค้ารู้เรื่องกับคุณหรือเปล่า
หากคุณจะชวนเค้าคุยล่ะก็ โปรดชวนคุยในเรื่องที่เธอเขา สนใจนะจ้ะ มันจะทำให้การสนทนาเป็นไปอย่างสนุกสนาน ไม่จบลงก่อนเวลาอันควร รวมทั้งจะช่วยให้เขารู้สึกดีกับคุณ เนื่องจากเขาจะรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้แสดงความรู้ของเขาต่อผู้อื่น
จบบทสนทนาด้วยความคิดเห็นของคุณเกี่ยวกับเรื่องนั้นๆที่เขายังไม่รู้ นั่นจะทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ ประทับใจ และอยากคุยกับคุณในครั้งต่อไป (ทำยากสักนิด เพราะว่าคุณต้องไปทำการบ้านมาพอสมควร แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ซะทีเดียว ในเมื่อคุณอยากสร้างความประทับใจให้เค้านี่นา)
เมื่อคุณต้องการจะแย้งความเห็นของเขา ให้ชมความเห็นของเขาก่อนแล้วค่อยนำเสนอความเห็นของคุณ (ไม่ยกตัวอย่างนะ ไปตอแหลกันเอาเอง)
มีอารมณ์ขันสอดแทรกระหว่างการสนทนา ข้อนี้สำคัญมากๆๆๆๆๆ ไม่งั้นมันเป็นสนทนาที่ไม่น่าประทับใจเอาเสียเลย เพราะว่ามันเครียดจัดตลอดการสนทนาเลยแฮะ
เมื่อความเงียบเริ่มเข้ามาครอบงำบรรยากาศ ประมาณว่าเพิ่งจบเรื่องที่คุยกันไป ให้มองตาคู่สนทนาของคุณซักหน่อย(ไม่ต้องจ้องนะจ้ะ) หันไปมองนกมองไม้อีกซักแว๊ป แล้วกลับไปมองตาคู่สนทนาของคุณอีกที มันควรจะไม่เงียบแล้วล่ะ ไม่เชื่อลองดู
ถ้าคิดจะเล่าอะไรให้เขาฟังล่ะก็ วิธ๊เรียกความสนใจง่ายๆก็คือ การตั้งคำถาม ตั้งคำถามที่เกี่ยวกับเรื่องที่คุณกำลังจะเล่า พอตอนที่จะเฉลยคำตอบก็..เริ่มเล่าได้เลย ถ้าลีลาของคุณใช้ได้ล่ะก็ เค้าประทับใจกับเรื่องของคุณแน่ (ยกเว้นเรื่องของคุณไม่มัน work ตั้งแต่แรกแล้วอ่ะ)
ถ้าเค้าไม่อยากคุยกับคุณ คงไม่ต้องพยามสร้างความประทับใจระหว่างการสนทนามั้งครับ :D (ข้อนี้จะบอกกูทำไมเนี่ย)

เท่านี้คือเท่าที่นึกออก(ตอนนี้) ขาดเหลืออย่างไรก็ช่วยกันเขียนไว้ใน comment นะครับ

Read myself Write myself

2006-05-18T09:02:00.000-07:00

.........ผมเป็นคนที่ต้องการให้คนอื่นมองว่าผมเจ๋งอยู่เสมอ ไม่ว่าในเรื่องใดๆ ความภูมิใจในตนเองที่เกิดจาการที่คนอื่นชื่นชมผม มันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดที่ผมต้องการ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมต้อง "เป็นหนึ่ง" อยู่ตลอดเวลา ผมแค่อยาก "เป็นหนึ่ง" ใน "คนที่ไม่ถูกลืม" และนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ผมยึดติดกับชัยชนะ และเกลียดความพ่ายแพ้ เพราะว่า "ผู้ชนะไม่เคยถูกลืม" หรือคุณจะเถียงว่ามันไม่จริง (อย่าบอกว่ามันไม่จริงในโลกของคุณ เพราะว่าผมอยู่ในโลกของทุกคน)

.........ผมเคยอ่านหนังสือเจอข้อความหนึ่งกล่าวไว้ว่า "ถ้าคุณไม่โดดเด่น คุณจะถูกลืม" นั่นคือความจริงสำหรับผม ผมยอมรับและเคารพในความศักดิ์สิทธิ์ของข้อความนี้มาก ผมว่ามันตรงกับความเป็นตัวผมมากที่สุด ผมพยามทำตัวโดดเด่น เพราะว่าผมไม่ต้องการถูกลืม ผมต้องการให้ทุกคนที่รู้จักผม จำผมได้ รับรู้ในความมีตัวตนของผม ผมจะเป็นกังวล เมื่อไม่สามารถติดตามได้ว่าสิ่งที่ผมทำนั้นมันสำเร็จหรือไม่ เพราะว่าผมต้องการทราบว่าผลลัพท์ของสิ่งที่ผมทำนั้น มี impact เป็นที่สนใจ และทำให้คนอื่นนึกถึงผม จนกระทั่งที่สุดของมันคือ ทำให้คนอื่นถามหาถึงผม ต้องการพบผม ต้องการคุยกับผม นั่นคือผมได้สิ่งที่ผมต้องการที่สุดแล้ว

ควันหลงจากการแข่งแบด

2006-05-17T18:39:00.000-07:00

เพิ่งได้รูปมาจากพี่ที่ตีคู่ผสมด้วยกัน พอมาดูแล้วก็....อืม คู่เรานี่....warm ดีจริงๆ :P

ป.ล. รูปอื่นจะทยอย Update ให้นะคร้าบ(ยังไม่ได้รูปจากพี่คนอื่นๆเลยง่ะ)

นิวรณ์ 5

2006-05-17T18:16:00.000-07:00

เมื่อคืนนอนไม่หลับ ลุกขึ้นมาอัดยานอนหลับเข้าไปหลายหน้า ได้ความมาว่า

นิวรณ์ 5 คือ กิเลสอย่างหยาบ เครื่องขัดขวางหรือบั่นทอนปํญญา

ความพึงพอใจในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส
ความโกรธ ความอาฆาต
ความง่วง
ความฟุ้งซ่าน
ความสงสัย

ตัดนิวรณ์ 5 ได้ จะบรรลุ(แค่)ระดับพระอนาคามี นิวรณ์ 5 นี้คือสามข้อแรกของ สังโยชน์ 10 กล่าวคือ สักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา และ สีลัพพตปรามาส ส่วนอีก 7 ข้อข้าน้อยจำไม่ได้ครับ รู้แต่ว่าหากตัดได้อีก 7 ข้อที่เหลือถึงจะได้เป็นพระอรหันต์ แต่จริงๆพออ่านดูแล้วผมว่าแค่ตัดข้อแรกของ นิวรณ์ได้ก็น่าจะเป็นเทพแล้วนะครับ -T_T-

ถึงตอนนี้พอหัวถึงหมอนไม่ถึง 5 นาที รู้สึกตัวอีกทีก็เช้า สงสัยว่าเรานี้บรรลุเร็วมาก (เข้าใจนิวรณ์ข้อสามเป็นอย่างดี) :D

CU Badminton Group

2006-05-17T17:53:00.000-07:00

ลงรูปพี่ๆ CCU ไปแล้วไม่ลงรูปพี่ๆที่ CU ได้อย่างไรเนอะ
....

...ส่วนหนึ่งของบัญชีรายรับรายจ่าย... -_-'

2006-05-17T02:30:00.000-07:00

...
...

CCU Badminton Group

2006-05-17T01:32:00.000-07:00

วันที่ 30 เมษายน 2549 ผมได้ร่วมทีมชมรมนกเงือก (กลุ่มพี่ๆชาว Caltex & Chevron & Unocal) ไปแข่งแบดกับทีม Dream Team ที่คอร์ดแบด ฑิมณภัทร์ อยู่ในซอยประชาราษฎร์ 8 แถวๆท่าน้ำนนท์ (ใครไม่รู้จักก็ขอให้คิดว่ามันโคตรไกลจากแถวบ้านผมที่อยู่ตรงพระราม 3 ก็แล้วกันครับ) คอร์ดที่นี่ดีมาก พื้นยางอย่างดี ไฟสว่างดีด้วย เสียอย่างเดียวคือร้อน (แต่จริงๆก็เป็นข้อเสียของสนามแบดทุกที่ตอนหน้าร้อนล่ะครับ)

ครั้งนี้ผมถูกจัดให้ลงแข่งในประเภทคู่ผสม ซึ่งผลการแข่งขัน เสมอ ด้วย score 15-4 และ 7-15

พอแข่งเสร็จก็เตรียมตัวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ารอคู่อื่นแข่งจนเสร็จสิ้นแล้วก็จะไปรับประทานอาหารกัน แต่แล้วพี่ในทีมผมเค้าก็ให้ผมลองแข่งอีกในประเภทชายคู่ ซึ่งตอนแรกได้จัดคู่ไว้แล้ว แต่ว่าถึงวันแข่งจริงมีคนไม่มา ทำให้ผมได้ลงแข่งแทน

ผลการแข่งขัน ชนะด้วย score 15-10 และ 15-8 :D

อันนี้ตอนถ่ายรูปรวม (นี่กูอยู่ทีมไหนวะเนี่ย)

เพิ่งได้ Up เพราะว่าเพิ่งทำเป็น

2006-05-17T01:21:00.000-07:00

วันที่ 22-24 ต.ค. 2548 ผมได้ไปทำบุญที่จังหวัดอุดรธานีกับที่บ้านของน้องคนหนึ่งที่ผมสอนอยู่ ด้วยความเมตตาจากคุณพ่อและคุณแม่ของน้องคนนี้ที่ช่วยดูแลผมเป็นอย่างดีตลอดการเดินทาง ขอขอบพระคุณท่านมา ณ ที่นี้ด้วยครับ ในครั้งนั้นเมื่อกลับมาถึงกรุงเทพ ผมได้แต่งกลอนให้คุณแม่เพื่อเป็นการตอบแทนท่าน แล้วก็ขออนุญาตนำมาให้ทุกท่านในที่นี้ได้อ่านกันด้วยครับ

http://www.doppystudio.com/joopie/Trip_Udorn.htm

How to make a decision

2006-05-16T22:39:00.000-07:00

Once I've read a biographical article of Kobe Bryan, an NBA Superstar. He is a basketball player who started playing in NBA without passing an university graduation. Very few players would achieve in this career as if they had never played in NCAA (National Collegiate Athletic Association) level. But when he finished high school level, he knew he was good enough to play in NBA and he wanted to play NBA as well. He couldn't help worrying about his important decision. So he asked his close friend about what he was concerned.

He asked " What do you say if I go to play basketball in NBA now? ".
His close friend said " Follow your heart ".

That's all. By now he is a basketball player who reigned 2 NBA titles and has been voted to present in all NBA all-stars since the first year he played in NBA.

Nothing but She/He

2006-05-12T00:14:00.000-07:00

เมื่อคุณรู้สึกดีกับใครซักคน คุณไม่ต้องการให้เค้ามีตำแหน่งทางสังคมใดๆสำหรับคุณ เค้าไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนคุณ เพื่อนสนิทคุณ คนรักของคุณ ฯลฯ คุณแค่รู้สึกพิเศษกับเค้าเท่านั้น คุณรู้สึกว่าเค้าถูกชะตากับคุณ เข้ากับคุณได้ รับรู้และยอมรับในความเป็นตัวคุณ ดังนั้นคุณจะหาเรื่องให้ตัวเองได้ไปอยู่ใกล้ๆ พบปะ พูดคุย ทำกิจกรรมร่วมกัน นั่นอาจจะเป็นวิธีที่ทำให้ความรู้สึกดีๆที่คุณมีต่อเค้า เกิดขึ้น คงอยู่และเพิ่มพูน ความรู้สึกดีๆเหล่านั้นมันเติมเต็มวันวานของคุณได้ มันเป็นแรงบันดาลใจของคุณได้ มันเป็นพลังที่ขับเคลื่อนและผลักดันให้คุณทำอะไรต่อไปด้วยความเบิกบาน ทั้งที่จริงๆแล้วคนคนนั้นของคุณอาจจะไม่รู้สึกอะไรเลยก็เป็นได้ ธรรมชาติสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาไว้ในตัวมนุษย์ เพื่อให้มนุษย์ยังคงอยู่กระมัง เหมือนที่ฉันยังคงอยู่เพราะ"ปรารถนา" ที่จะได้รู้สึกดีกับเธอตลอดไป

เพื่ออนาคตทางการเงิน : ทำบัญชีรายรับรายจ่าย

2006-05-11T21:54:00.000-07:00

อยากมีเงินเยอะๆกันไหมครับ อยากให้ตัวเลขยอดเงินในบัญชีธนาคารของเรามันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆไหมครับ เรื่องคำตอบคงไม่ต้องพูดถึง แต่วิธีการที่จะให้มันเป็นไปอย่างที่เราตอบนี่สิ ทำยังไงล่ะ

การที่เราจะมีเงินเพิ่มขึ้นมาได้มีอยู่สองวิธี วิธีแรกคือเพิ่มรายได้ วิธีที่สองคือลดรายจ่าย
ทั้งสองวิธีเป็นวิธีที่ท้าทายและทำยากพอๆกัน แต่หากคุณทำงานประจำ คุณคงคิดว่าวิธีที่สองคงจะง่ายกว่าแล้วใช่ไม๊ครับ ผมจะมอบเครื่องมือตัวหนึ่งที่ใช้ได้อย่างมีประสิทธิผลในการลดรายจ่ายของคุณ นั่นคือ การทำรายรับรายจ่าย

อีก 1 เดือนจะครบรอบสองปีที่ผมเริ่มทำรายรับ-รายจ่ายประจำวัน ตอนเริ่มต้นทำวันแรก ผมก็คิดแค่ว่าก็ทำๆมันไปงั้นๆแหล่ะ เห็นคนอื่นเค้าทำกัน ไม่รู้ว่ามันดียังไง ช่วงแรกๆจะลืมบ่อยมาก เคยดองไว้เป็นอาทิตย์แล้วค่อยมานั่งนึกว่าช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เราใช้จ่ายอะไรไปบ้าง แต่พอผ่าน 3 เดือนแรกไปได้ คุณจะเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำไปเสียแล้ว ถ้าไม่ได้ทำคุณจะเกิดความกังวลใจขึ้นมาทันทีว่าเราได้ใช้จ่ายอะไรไปโดยที่เราไม่รู้ตัวหรือเปล่านี่ เรามีรายจ่ายงี่เง่าๆ ที่ควรกำจัดออกไปหรือเปล่าหนอ ( ไม่รู้เป็นเฉพาะผมหรือเปล่านะนี่ ) ถ้าคุณไม่เคยทำรายรับ-รายจ่าย ผมจะบอกคุณว่า "คุณมีโอกาสที่จะเป็นคนที่ใช้จ่ายอย่างไม่มีวินัยสูงมาก "

ผมจะยกตัวอย่างง่ายๆให้คุณลองคิดตามดูนะครับ สมมติว่าวันจันทร์ก่อนออกจากบ้าน คุณนำเงินเข้ากระเป๋าไปเท่าไหร่ไม่รู้ ไม่ได้จำ รู้แต่ว่ามันก็เป็นจำนวนที่เคยพอเพียงสำหรับใช้จ่ายในหนึ่งอาทิตย์ จนวันหนึ่งก่อนถึงวันจันทร์หน้า คุณเปิดกระเป๋ามาด้วยความแปลกใจว่าเงินคุณหายไปไหนหมด หรือคุณอาจจะไม่ทันได้คิดก็ได้ว่าคุณใช้เงินอะไรไปบ้าง คุณจะทำแค่เพียงเดินไปที่ตู้ ATM ที่ใกล้ที่สุด หรือไม่ก็ใช้จ่ายต่อไปด้วยบัตร Hell Credit ของคุณ (รุนแรงไปไม๊ครับคำนี้) แล้วทุกอย่างก็จบ รอความเศร้าใจอีกทีตอนคุณไป Update book ของคุณที่ธนาคารแล้วถามตัวเองว่า "ทำไมมันเหลือแค่นี้วะ" หรือไม่ก็ตอนที่ใบแจ้งหนี้บัตร credit ของคุณมาถึง ตอนนั้นเองที่คุณเพิ่งจำได้ว่าคุณใช้จ่ายอะไรผ่านบัตร credit ไปบ้าง ผมเชื่อว่ามีน้อยคนที่จะจดหรือจำไว้ ว่าเราใช้จ่ายอะไรผ่านบัตร credit ไปบ้างในช่วงเดือนที่ผ่านมา ทั้งหมดที่ผมกล่าวมานี้คือผลสรุปของการใช้จ่ายอย่างไม่มีวินัย

ที่นี้ผมจะบอกคุณว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง หากคุณใช้จ่ายโดยไม่ได้ทำรายรับรายจ่ายอย่างเป็นระบบและสม่ำเสมอ มันมีสิ่งที่ผิดเกิดขึ้นอยู่เสมอเมื่อคุณกำลังจะใช้จ่าย สิ่งนั้นก็คือ " สิ่งที่คุณคิด" ผมอยากให้คุณลองสังเกต สิ่งที่คุณคิดก่อนที่คุณจะใช้จ่าย ถ้าสิ่งนั้นคือ "ไม่มี" คุณคือสุดยอดผู้ไม่มีวินัยในการใช้จ่ายแล้วครับ แม้มันเป็นเรื่องปกติมากที่คุณจะกินอะไร ซื้ออะไร ใช้จ่ายอะไร ไปโดยบอกตัวเองแค่ว่า "ก็ฉันอยากกิน หรือ ก็ฉันอยากได้นี่นา" แต่ในเมื่อคุณไม่ได้คิดก่อนที่จะใช้จ่าย มันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ "เงิน" ของคุณมันมาเร็ว ไปเร็ว และน้อยลงทุกวัน ก็ภายใต้เงื่อนไขนี้ มันนำมาซึ่งรายจ่ายที่ไม่จำเป็นมากมายนี่นา (ผมนิยมเรียกมันว่ารายจ่ายงี่เง่า) ในส่วนนี้ผมแนะนำอะไรไม่ได้มากนอกเสียจากว่า "โปรดคิดก่อนที่จะปล่อยให้มือของคุณหยิบเงินในกระเป๋าออกไปซื้ออะไรก็ตามว่าสิ่งนั้นมันจำเป็นหรือไม่" จะแนะนำกันว่าให้คุณท่องไว้ครับ ระหว่างที่คุณจะจ่ายเงิน ให้ท่องว่า"มันจำเป็น มันจำเป็น มันจำเป็น" หากผ่านสามคำนี้ไปได้โดยไม่รู้สึกอะไร ก็จงจ่ายไปด้วยความยินดีครับ :D

พล่ามมาตั้งนานแล้วเรามาเข้าถึงวิธีการทำรายรับรายจ่ายอย่างมีระบบกันนะครับ (ทำไมต้องมีคำว่าอย่างเป็นระบบ โปรดอ่านต่อไปครับผม)

1. ประมาณรายจ่ายของเดือน-สัปดาห์-วัน
ถามว่ากำหนดมาจากไหน คำตอบคือ กำหนดมาจาก "คุณ" เริ่มต้นที่รายได้ของคุณน่าจะง่ายที่สุดสำหรับผู้เริ่มต้นนะครับ กล่าวคือ หากคุณมีรายได้เดือนละ 20,000 บาท คุณก็กำหนดขึ้นมาเองว่าจะ saving 20% ของรายได้ เป็นเงินส่วนที่จะไม่ทำอะไรกับมันอย่างแน่นอนหากไม่มีเหตุฉุกเฉิน หรือเหตุจำเป็นจริงๆ มาถึงตอนนี้คุณก็จะมีเงินหลังหักส่วน saving ไปแล้วเท่ากับ 16,000 บาท เป็นเงินจำนวนที่คุณสามารถใช้ได้เต็มที่ภายในหนึ่งเดือน หากหมดเดือนแล้วเงินคุณเหลือเท่ากับ 0 บาทก็ถือว่าโอเค ไม่ได้ใช้จ่ายเกินแต่อย่างใด แต่จริงๆแล้วก็คือควรจะเหลือนะผมว่า

ต่อไปเรามาคิดต่อว่าจะแบ่งสรรปันส่วนอย่างไร ให้เงิน 16,000 ที่เรามีอยู่นี้ ถูกใช้ไปอย่างมีค่าที่สุด และที่น่าจะเกิดขึ้นก็คือ "ใช้ไม่หมด" ก็มันจะได้เหลือไว้ให้เราเผื่อเหลือเผื่อขาดในเดือนที่คุณเกิดจำเป็นต้องใช้เงินเกิน 16,000 บาทน่ะสิ เพื่อที่ว่ามันจะได้ไม่กระทบเงินในส่วน saving ที่เราห่วงนักห่วงหนาว่ามันจะไม่เพิ่มนั่นแหล่ะครับ เริ่มต้นจากการคิดค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายเดือน เช่น ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเช่าบ้าน แล้วไปต่อที่ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายสัปดาห์ เช่น ค่านันทนาการ (สมมติว่าคุณต้องไปเล่นกีฬากับกลุ่มเพื่อนของคุณทุกวันเสาร์ แล้วไปต่อกันด้วยอาหารซักมื้อ ซึ่งก่อให้เกิดค่าใช้จ่ายเท่ากับเท่าไหร่ก็ว่าไป) ในส่วนนี้เมื่อคิดได้แล้วก็อย่าลืมคูณ 4 เข้าไปด้วยนะครับ ต่อไปก็ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายวัน เช่น ค่าอาหาร ค่าเดินทาง

เอาล่ะ มาถึงตรงนี้ เพื่อให้เห็นภาพมากขึ้น ผมจะลองสมมติตัวเองเหล่านี้ดูนะครับ
ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายเดือน
-ค่าน้ำ 200 บาท
-ค่าไฟ 2000 บาท
-ค่าโทรศัพท์ 700 บาท
-Donation 100 บาท

รวมได้ 3000 บาท

ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายสัปดาห์
-ค่านันทนาการ 500 บาท
-ค่าสังสรรค์ครอบครัว 500 บาท (เช่นพาครอบครัวไปทานข้าวนอกบ้าน)
-ค่าสังสรรค์กับคนรัก 500 บาท ( หากเป็นแฟนแต่ยังไม่ได้แต่งงานกัน ก็ต้องมีค่าใช้จ่ายนอกเหนือจากคำว่าครอบครัวใช่มะ)
-ค่าสังสรรค์กับเพื่อนๆ 500 บาท (เพื่อนเราก็ช่างชวนไปหาเรื่องเสียเงินจริงๆ)

รวมแล้วแบบไม่ลืมคูณ 4 เข้าไปก็เป็น 8000 บาท

ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายวัน
-ค่าอาหาร 150 บาท
-ค่าเดินทาง 50 บาท
-เบ็ดเตล็ด 50 บาท ( เช่นค่าขนมนมเนยนอกรอบอาหารสามมื้อ)

รวมแบบคิดแค่ 20 วันต่อเดือนนะ เอาแบบว่าวันที่ต้องไปทำงาน ก็จะได้ 5000 บาท
รวมทั้งหมดก็ 16,000 บาทพอดี โอ้ ไม่ได้ตั้งใจเลยนะเนี่ย :D

2. ทบทวนข้อหนึ่ง แล้ว ตัด ตัด ตัด
หากคุณพอใจแล้วกับรายจ่ายที่เกิดขึ้นในข้อ 1 ให้คุณข้ามข้อนี้ไปได้เลยครับ แต่ผมมั่นใจว่าร้อยละ 99 จะอ่านข้อสองต่อ :P เพราะผลรวมรายจ่ายจากข้อหนึ่งทำไมมันไม่โสภาเอาเสียเลย หากคุณลองไปทำตามข้อหนึ่งดูแล้วให้คุณสังเกตว่าค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายสัปดาห์มันมักจะสูงที่สุดเสมอ ทั้งที่จริงๆแล้วน่าจะเป็นค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายวันที่คูณ 20 ไปแล้วต่างหากที่น่าจะสูงที่สุด เหตุผลง่ายๆมีอยู่ว่า ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นรายสัปดาห์มันไม่ใช่ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นจริงๆรายสัปดาห์น่ะสิ

อย่างเช่น ค่าสังสรรค์กับเพื่อนๆของคุณ ถ้าคุณเปลี่ยนจากทุกอาทิตย์เป็นทุกสองอาทิตย์ เงินของคุณก็จะเหลือกลับมาทันที 1000 บาท หากคุณจะคิดว่าไม่ได้ๆ ผมต้องไปเข้ากลุ่มกับเพื่อนๆทุกอาทิตย์ เพราะว่าผมเป็นพวกขาดเพื่อนไม่ได้ ผมจะบอกคุณว่าให้เปลี่ยนค่าสังสรรค์นี้เป็นค่าโทรศัพท์ในการโทรไปหาเพื่อนแทน รับรองว่าคุณใช้เงินน้อยว่า 500 บาทต่อสัปดาห์แน่ หรือไม่ก็ลองคิดดูว่า อนาคตทางการเงินของคุณกับความสนุกสนานชั่วครั้งชั่วคราวกับเพื่อนๆคราวนี้อะไรสำคัญกว่ากัน

ต่อไป ค่าสังสรรค์กับคนรัก เช่นเดียวกันถ้าคุณเปลี่ยนจากทุกอาทิตย์เป็นทุกสองอาทิตย์ เงินของคุณก็จะเหลือกลับมาทันทีอีก 1000 บาท หากคุณจะคิดว่าไม่ได้ๆ ผมต้องดูแลแฟนของผมอย่างดีที่สุด เราจะต้องเจอกันอย่างน้อย อาทิตย์ละครั้ง ไม่งั้นผมจะขาดใจ คุณลองเปลี่ยนค่าใช้จ่ายส่วนนี้ไปเป็นค่าโทรศัพท์หาแฟนคุณก็ได้ รับรองว่ามันจะเหมือนกับกรณีค่าสังสรรค์กับเพื่อนๆล่ะครับ หรือไม่ก็บอกแฟนคุณไปตรงๆเลยครับ ว่าคุณต้องการออมเงินไว้สู่ขอเค้า รับรองว่าเค้าเห็นดีเห็นงาม และยินดีเป็นอย่างยิ่งที่คุณกับเค้าจะสังสรรค์กันน้อยลงในวันนี้

สำหรับข้ออื่นก็ขอให้ลองไปตัด ตัด ตัด ดูนะครับ มันตัดได้เยอะมาก เช่น ค่าอาหารรายวัน ผมคิดที่ 50 บาท/มื้อ ถ้าคุณจะงกสุดๆก็ลองเปลี่ยนเป็น 20/ มื้อแล้วคิดว่าจะกินมาม่าตลอด ก็ลองดูครับ คุณจะเหลือเงินอย่างน้อยๆ อีก เดือนละ 600 บาท ลองคิดไปคิดมา ตัดไปตัดมา ผมว่าไม่น่าจะใช้เกิน 13,000 บาทนะครับ คุณก็ใช้ชีวิตได้อย่างสบายๆ สมถะ มีเงินเหลือเก็บเหลือออม หรือจะเอาไปลงทุนทำมาหากินกับหุ้น พันธบัตร กองทุน หรือแม้แต่สร้างธุรกิจของคุณเองก็ย่อมเป็นไปได้

3. จำกัดงบประมาณที่จะใช้จ่ายในแต่ละวัน
วิธีที่ผมชอบในการบังคับให้เราทำตามข้อสามนี้ก็คือ ใส่เงินในกระเป๋าเท่ากับจำนวนเงินสูงสุดที่เราตั้งเป้าหมายว่าเราจะไม่ใช้เกินนี้ เพราะถึงเราอยากจะใช้เกิน ก็ไม่มีให้ใช้ :D ยกตัวอย่างเช่น หลังจากที่ผมประมาณไว้ในข้อหนึ่ง ตัด ตัด ตัด เรียบร้อย ในข้อสอง ผมได้เป้าหมายสุดท้ายมาว่า ผมไม่ควรใช้เงินเกินวันละ 100 บาท ผมก็จะให้มีเงินในกระเป๋าไม่เกินวันละ 100 บาท เท่านี้เองครับ ง่ายๆใช่ไหมครับ

4. เมื่อมีเหตุให้ต้องใช้เงินเกินที่ตั้งเป้าหมาย
มันเกิดขึ้นแน่นอน มันเกิดขึ้นแน่ๆ และมันเกิดขึ้นบ่อยๆ ทำยังไงดีล่ะ
4.1 ถามตัวเองก่อนว่า"มันจำเป็นไม๊" ถ้าคำตอบคือใช่ ก็เดินไปที่ ATM หรือไม่ก็เพิ่งบัตรเทพเจ้าของคุณ แต่ถ้าคำตอบคือ ไม่ ก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก มันจบ
4.2 ถามตัวเองต่อไปหลังจากได้จ่ายหรือไม่ได้จ่ายเงินจำนวนนี้ไป ว่า "ทำไมมันเกิดขึ้น" "มันอยู่นอกเหนือการทำข้อ 1 ของเราได้อย่างไร" ถ้าตอบตัวเองได้แล้ว คุณมีทางเลือกว่าจะกลับไปแก้ข้อ 1 ใหม่ หรือไม่ก็อย่าทำให้มันเกิดขึ้นอีก ง่ายมะๆ

5. บันทึกทุกบาททุกสตางค์ที่เข้า-ออกจากกระเป๋าสตางค์ของคุณไว้
ข้อนี้สำคัญมาก ไม่งั้นมันจะเรียกว่าการทำรายรับรายจ่ายได้อย่างไร อย่าลืมแบ่งแยกช่องในตารางเป็นรายจ่ายในส่วนใด แบบใด ไว้ด้วยนะครับ จะได้ง่ายต่อการตรวจสอบเมื่อครบสัปดาห์หรือครบเดือน วันใดที่คุณใช้เงินเกินที่คุณตั้งเป้าหมายไว้ ให้ใส่สีแดงไว้ที่วันนั้น พอครบอาทิตย์แล้ว ให้คุณตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่า ฉันจะทำให้มันมีสีแดงน้อยลง จนถึงสัปดาห์ที่มันไม่มีสีแดง ต่อเนื่องกันซักเดือน นั่นคือคุณเริ่มประสบความสำเร็จทางการเงินเบื้องต้นแล้วครับ

สุดท้ายนี้ที่ติดเอาไว้ว่าทำไมต้องมีคำว่า อย่างเป็นระบบด้วย คำตอบก็คือหากคุณทำอย่างไม่เป็นระบบ คุณก็แค่บันทึก บันทึก บันทึก เงินที่เข้าออกจากกระเป๋าสตางค์ของคุณไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น ซึ่งมันก็มีประโยชน์เหมือนกัน หากคุณกลับมาสังเหตพฤติกรรมการใช้จ่ายของคุณ จากรายรับรายจ่ายนั้น แล้วปรับปรุงแก้ไข แต่มันก็ไม่ทำให้เงินของเราเพิ่มอย่างเป็นรูปธรรมซักเท่าไหร่หรอกครับ ทางที่ดีก็คือจงคิดและทำรายรับรายจ่ายอย่างเป็นระบบ นั่นแหล่ะครับ ที่ผมกล่าวมาทั้งหมดนี้ผมคิดว่าคงไม่ถูกต้องตามหลักวิชาการอะไรมากนัก เพราะผมเน้นที่เกิดขึ้นจากประสบการณ์จริงมาเล่าต่อให้ทุกท่าน ก่อนจะจบไปก็ ขอบอกเคล็ดลับความสำเร็จหนึ่งเดียวในการประสบความสำเร็จทางการเงินด้วยการทำรายรับรายจ่ายไว้ ณ ที่นี้ นั่นคือ "การควบคุมจิตใจของตนเอง" สวัสดีครับ

แนะนำหนังสือสำหรับผู้ที่ชื่นชอบหมากล้อม(โกะ)

2005-11-25T05:31:00.000-08:00

ผมชอบหนังสือเล่มนี้มาก แนะนำให้คนที่ชื่นชอบและสนใจหมากล้อม(โกะ) ลองอ่านหนังสือเล่มนี้ดูครับ นี่คือตอนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ที่ผมขออนุญาต(กับตัวเอง) นำมาลงให้ท่านผู้อ่านลองอ่านดูครับผม

..............รถม้าเคียงคู่สารถี ทัพนาวาต้องมีผู้บัญชาการ ยุทธจักรบู๊ลิ้มมิอาจขาดเจ้ายุทธ์เป็นขุนพลผู้นำทาง จอมยุทธ์ผู้ปรารถนาไต่ขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้ายุทธจักร ย่อมมิอาจหลีกเลี่ยงการท้าประลองคมกระบี่จากจอมยุทธ์ทั่วหล้า

ท่องยุทธจักรหมากล้อม

ก่อศักดิ์ ชัยรัศมีศักดิ์

วันหนึ่งเมื่อปีสี่เทอมหนึ่ง

2005-11-25T05:22:00.000-08:00

...........เช้านี้เป็นอีกวันหนึ่ง ซึ่งสำหรับหลายคนแล้วก็คงเป็นวันธรรมดาที่ไม่แตกต่างไปจากวันอื่นมากนัก มีเพียงสายฝนแผ่วเบาที่โปรยปรายลงมาเหมือนเป็นสัญญาณว่ามันอาจไม่ใช่วันธรรมดาสำหรับบางคนก็ได้ ใช่แล้ว...หนึ่งในบางคนนั้นก็คือผมเอง ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติจนกระทั่งเวลาประมาณ 8.45 น. ความไม่ธรรมดาจึงเริ่มบังเกิดขึ้น ขณะที่ผมกำลังขับรถอ้อมวงเวียนด้านหลังของหอประชุมจุฬาฯ เพื่อนำรถไปจอดและเข้าเรียน Lab ในเวลา 9.00 น. ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกแปลกๆที่แล่นเข้ามาในหัวของผมหลังจากที่ผมกวาดสายไปเห็น...อา...นิสิตสาวร่างระหง ผิวพรรณผุดผ่อง ขาวนวลตัดกับกระโปรงสั้นสีดำตัวนั้น ยืนถือร่มสีดำอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีละอองของเม็ดฝนสาดเซ็นลงมาอย่างช้าๆ มันช่างเป็นภาพที่หาดูไม่ได้ตามสภากาชาดจริงๆ แม้ผมจะไม่ได้คิดอกุศลกับเธอ แต่บรรยากาศจากสายฝนฉ่ำเย็นที่พร่างพรูลงมากอรปกับดอกไม้หลากสีที่ประดับประดาอยู่บริเวณนั้น ที่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ถูกปลูกขึ้นมาเพื่อเธอ แต่มันกลับเพิ่มความน่าสิเหน่หาและความน่าพิสมัยในตัวเธอได้เป็นอย่างดี จนผมอดเคลิบเคลิ้มไปกับรูปที่เข้ามาเร้าให้ผมหวั่นไหวไม่ได้ แม้ว่ามันจะเพียงชั่วอึดใจหนึ่งเดียวที่ผมได้สัมผัสเธอทางสายตา(ทำได้ไงหวา) แต่นั่นก็ทำให้ไฟราคะหนุ่มของผมพวยพุ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นี่ถ้าหากผมได้เห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจนด้วยแล้วล่ะก็ ผมคงตอบตัวเองได้ว่าเธอคนนี้ ใช่นางในซีดี เอ้ยนางในฝันของผมหรือไม่

...........หลังจากวินาทีนั้นเอง ผมละสายตากลับมาขับรถต่อไป แต่จิตใจของผมมันกลับไม่ได้อยู่ที่ถนนและพวงมาลัยของรถเสียแล้ว ผมครุ่นคิดอยู่ว่าเหตุใดสาวนางนั้นจึงได้มายืนอยู่ตรงนั้น แม้ผมจะไม่เชื่อในเรื่องโชคชะตาแห่งความรักมากนัก แต่ในภวังค์นั้น ผมกลับพยามหลอกตัวเองว่ามันมีอยู่จริงเพื่อเป็นการจุดประกายไฟ(ราคะ) ให้ผมกล้าที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับเธอ หรืออย่างน้อยความเชื่อนี้ ก็คงส่งเสริมให้ผมกล้าที่จะทำอะไรซักอย่าง โดยไม่ปล่อยให้ความรู้สึกนี้เกิดขึ้น...ผ่านมา...แล้วก็ผ่านไป ..........เมื่อผมจอดรถเสร็จแล้ว ผมไม่รอช้าที่จะเดินกลับไปยังที่ที่ผมได้เห็นเธอ แต่แล้วผมกลับพบแค่ความว่างเปล่า เธอหายไปเสียแล้ว ไม่ ไม่ ไม่ นี่เรามาช้าไปหรือนี่ ไม่สิ ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น ผมรีบกวาดสายตาไปรอบตัวเพื่อหาเธอ อา.......นั่นไง ผมพบเธอแล้ว เธอกำลังเดินไปทางหน้าคณะของผมพอดีเลย สวรรค์เป็นใจอะไรเช่นนี้ ขณะนั้นแม้อากาศจะเย็นเนื่องจากฝนที่ตกลงมาตั้งแต่เช้า อีกทั้งตัวผมก็เปียกไปบ้างจากฝนที่ยังตกพรำๆ แต่นั่นกลับไม่ทำให้ในใจของผมเย็นแต่อย่างใด ตรงกันข้าม มันกลับร้อนรุ่มไปด้วยความตื่นเต้น ความกังวล ความประหม่า และอีกหลายความรู้สึกที่ประดังเข้ามาประหนึ่งไฟที่ถาโถมจากเชื้อเพลิงระลอกแล้วระลอกเล่า ผมเดินตามเธอไปอย่างกล้าๆกลัวๆจนเธอเดินผ่านหน้าคณะไป แย่แล้ว ผมจะกำลังจะพลาด!! ไม่จริง มันมีควรจบลงแบบนี้ ผมมาไกลเกินกว่าที่จะคว้าน้ำเหลวเสียแล้ว ผมไม่คิดอะไรทั้งสิ้นแล้วตอนนี้ ผมต้องเดินเข้าไปหาเธอเสียก่อน ส่วนที่เหลือหลังจากนั้น ขอให้เป็นเรื่องของพรหมลิขิตเถอะ

...........อา......อีกนิด......อีกนิด.....โอ้ว ถึงแล้ว ผมเดินมาถึงตัวเธอแล้วจากด้านหลัง สมองสั่งแขนขวาของผม ยื่นออกไปสะกิดเธอจากด้านหลังทันที วินาทีนั้น หัวใจของผมเต้นแรงมาก เหมือนกำลังจะเปิดซองผลเอ็นท์ ไม่สิ มันตื่นเต้นกว่านั้น เหมือนกำลังจะไปดูคะแนนกลางภาควิชาสุดหินกับเพื่อนๆ ไม่สิ มันตื่นเต้นกว่านั้นอีก ใช่แล้ว มันเหมือนกับการดูภราดรตีลูก backhand หยอดจากท้ายคอร์ดที่ต้องลุ้นกันตัวโก่ง ไม่น่าเชื่อว่า shot ปัญญาอ่อนอย่างนั้นจะหยุดลมหายใจของแฟนเทนนิสเมืองไทยได้ กลับมาที่เรื่องของเธอต่อ ดีกว่า วินาทีนั้น วินาทีนั้นที่เธอหันหน้ามาหาผม ผมแทบจะหยุดลมหายใจของตัวเองไปทีเดียว ผมได้เห็นใบหน้าของเธอแล้ว แม้มันจะมีความงามในระดับที่ยอมรับได้ แต่นั่นกลับสร้างความผิดหวังให้ผมเล็กน้อย(ถึงเราไม่หล่อ แต่คิดว่าเค้าน่าจะสวยกว่านี้) ไม่เป็นไร มาถึงขั้นนี้จะให้ผมพูดว่า “ขอโทษครับ ผมทักคนผิด” ถ้าผมทำอย่างนั้นมันคงจะเสียฟอร์มเกินไป เอาล่ะ เป็นไงเป็นกัน ผมเริ่มบทสนทนาเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับเธอทันที
“สวัสดีครับ เราเคยพบกันที่ไหนมาก่อนหรือป่าวครับ” ผมพูด(อันนี้ตามตำรา เสี่ยวสุดๆ แต่ว่าก็ได้ผลดี)

“อืม ค่ะ ดิฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่ก็คุ้นๆเหมือนกัน” เธอตอบ(อันนี้เรียกว่าคำตอบรักษามารยาท จริงๆหล่อนคิดในใจว่า “ไอ้นี่แม่งใครวะ” )

“คุณชื่ออะไรหรือครับ” ผมถามเธอต่อ (เผื่อฟลุ๊คจะได้บอกว่า อ๋อ คุณ....นี่เอง)

“ชื่อปรินค่ะ”

“ผมอยู่คณะวิศวะครับ แล้ว.....คุณอยู่คณะอะไรหรือครับ” (ก็แบบว่าขอเก็บข้อมูลเพื่อสร้างเรื่องคุยต่อง่ะ)

“ค่ะ นี่ไงค่ะ คณะวิศวะ(ชี้ไปที่ตึก)” (รถวิ่งผ่านพอดี สงสัยเธอจะฟังไม่ชัด)

“อ่อ ครับ ใช่ครับ คือผมอยู่คณะวิศวะนี่ล่ะครับ แล้วคุณอยู่คณะอะไรหรือครับ”(ความมั่นใจลดลง 10%)

“อ๋อ ชั้นอยู่คณะเศรษฐศาสตร์ค่ะ” (เธออาจจะกำลังคิดว่ารับมุกมันไปก่อน เดี๋ยวค่อยดูว่ามันต้องการอะไรจากกู)

“ปีอะไรแล้วหรือครับ” (เก็บข้อมูลอีกนิดหน่า จะได้ยื้อได้นานๆ)

“ปีสองค่ะ” เธอตอบอย่างรวดเร็ว (ก็ไม่เสียหายนี่นา ไม่ใช่เบอร์โทรหรือว่าที่อยู่)

“อืม เค้าเลือก major กันแล้วใช่ไหมครับ”(ทำตัวเหมือนเป็นคนไม่รู้เรื่อง อยากสอบถามอะไรเฉยๆ)

“ใช่ค่ะ แต่ว่าพวกรับตรงเข้ามาตั้งแต่ปีหนึ่งก็มี”(เธอเริ่มมีสายตา ระแวงเล็กๆในความซอกแซกของเรา)

“คือว่าผมต้องไปแล้วล่ะครับ มีเรียนตอน 9.00 น. แต่คือผมคิดว่ามันน่าจะดีหากเราได้คุยกันต่อ”(อื้ม บอกจุดประสงค์ซักที)

“เอ่อ ค่ะ ก็......”(ขอเบอร์ชั้นซักทีสิ จะได้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย)

“คือว่า....ผมต้องไปแล้ว เดี๋ยวจะเข้าสาย ผมขอเบอร์ติดต่อคุณได้ไม๊ครับ”(กรี๊ด.....อะไรสั่งให้ผมพูดประโยคนี้ออกไปเนี่ย หน้าด้านจริงๆ)

...................................กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงง................ความซวยมาเยือน ไอ้เวรเอ้ยยยยยยยย ทำไมออดมันต้องมาดังตอนนี้วะ เวรจริงๆ หล่อนไม่รอช้า รับมุกทันที

“เอ่อ ออดดังแล้ว เดี๋ยวเข้าสายนะค่ะ” (ออดมาช่วยไม่ทันเวลา ไม่งั้นไม่รู้จะปฏิเสธมันอย่างสุภาพยังไง)

“เอ่อ..........คือคุณไม่สะดวกหรือครับ” (เอาวะ ไม้ตายสุดท้าย )

“ก็......ไม่หรอกค่ะ แต่ชั้นรู้สึกมันเร็วเกินเล็กน้อย” (เดาว่าคงมีคนขอเบอร์เธอเยอะใช่เล่น โอภาปราศรัยดีจัง)

“ครับ งั้นก็.....ไม่เป็นไรครับ ไว้พบกันใหม่นะคับ” (ยังรู้สึกดีกว่าไม่เข้ามาทัก แล้วปล่อยให้เธอเดินผ่านหน้าคณะไปเฉยๆ)

“ค่ะ”

............ถึงวันนี้ผมไม่แน่ใจว่าเธอยังกล้าเดินผ่านหน้าคณะวิศวะอยู่หรือป่าว หลังจากที่มีไอ้โรคจิตคนหนึ่งได้เข้าไปขอเบอร์เธออย่างหื่นกระหาย(ไม่ใช่มั๊งกู) แม้ใครๆอาจคิดว่า การจบลงแบบ happy ending หรือประสบความสำเร็จ คือการได้เบอร์จากเธอมา แต่นั่นมันไม่ใช่สำหรับผม(ไม่ได้ปลอบใจเลยนะเนี่ย) ไม่ว่ามันจะจบลงอย่างใด ในคำจำกัดความแบบไหนของใคร แต่ถึงตอนนี้มันก็ยังคงเป็นความทรงจำที่ดี และความทรงจำที่ตื่นเต้นสำหรับผมทุกครั้งที่ผมคิดถึงมัน วันนั้นผมเดินขึ้นไปเรียน lab ด้วยอารมณ์เมหือนคนทำข้อสอบได้(แต่ผิด) หลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านไปได้สองวัน มีคนได้รับฟังเรื่องนี้จากผมไปแล้วกว่า 10 คน หลายคนบอกว่าผมบ้า หลายคนบอกว่าทำไปได้ยังไง หลายคนบอกว่าผมหน้าด้าน แต่คำหนึ่งที่ผมได้ยินจากทุกคนนอกจากเสียงพูดไปต่างต่างนานาก็คือ “ไอ้หน้าม่อ”

Do you know what you are doing?

2005-08-31T10:09:00.000-07:00

พักเรื่องกลอนไว้ก่อนนะครับ พอดีวันนี้ได้แรงบันดาลใจจากความว่างของตัวเอง

คุณเคยหยุดคิดซักนิดไหมครับว่าตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่ ระหว่างที่คุณกำลังทำอะไรซักอย่าง ถ้าคุณทำ แปลว่าคุณมีสติ สำคัญอย่างยิ่งที่ในระหว่างที่คุณกำลังทำอะไรซักอย่างแล้วคุณรู้ตัวว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ มันจะช่วยให้คุณรู้ว่าตอนนี้ตัวคุณเองอยู่ตรงไหน ทำอะไรมาบ้างแล้ว และควรจะทำอะไรต่อ
ถ้าหากคุณกำลังทำงาน routine อยู่ เป็นงานที่ทำไปเรื่อยๆ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ขอบอกว่าไม่จริงครับ ยังไงก็ตามหากคุณต้องการให้มันออกมาดีกว่าทุกครั้งล่ะก็ ขอแนะนำว่าคุณควรมอบสติของคุณลงไปในงานด้วยครับ (หมายถึงใส่ใจน่ะครับ)

หากถามว่าจะมาบอกกูทำไมวะเนี่ย คำตอบก็คือถ้าคุณก้มหน้าก้มตาไปทำเรื่อยๆ แม้มันจะเสร็จ แต่ว่ามันจะไม่มีค่าครับ โดยเฉพาะคุณค่าในสายตาของตัวคุณเอง ย้ำว่าตัวคุณเองนะครับ เพราะว่าในสายตาคนอื่นเนี่ย แน่นอนว่ามันย่อมมีทั้งคนที่เห็นและไม่เห็นในคุณค่าของมัน

จบซะงั้น ดื้อๆ ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

Something About Glorn(กลอน) 2

2005-08-20T12:35:00.000-07:00

ในคราวที่แล้วได้กล่าวไว้ว่ากลอนที่มีความไพเราะนั้น ควรจะมีฉันทลักษณ์ที่ถูกต้อง มาในวันนี้จึงจะมาบอกต่อว่าฉันทลักษณ์ที่ถูกต้องนั้นเป็นอย่างไร

หลายท่านที่อ่านอาจจะคิดว่า ฉันทลักษณ์ของกลอนแปดนั้นคือการแต่งให้แต่ละวรรคมี 7-9 พยางค์ก็เป็นอันถูกต้อง แต่จริงๆแล้วในเรื่องฉันทลักษณ์นั้น จะมีเรื่องของเสียงวรรณ์ยุกต์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ดังนี้

1.วรรคสดับ(วรรคแรก) ลงท้ายด้วยเสียงใดก็ได้ที่ไม่ใช่เสียงสามัญ (จริงๆเสียงจัตวาก็ไม่ควร แต่หากจำเป็นก็พออนุโลมได้)
2.วรรค์รับ(วรรคที่สอง) ลงท้ายด้วยเสียงจัตวาจะถูกต้องและให้ความไพเราะที่สุด
3.วรรครอง(วรรคที่สาม) ลงท้ายด้วนเสียงสามัญ
4.วรรคส่ง(วรรคที่สี่) ลงท้ายด้วยเสียงสามัญ

จริงๆแล้วหากท่านผู้อ่านได้อ่านกลอนมาบ้างจะพบว่าไม่เสมอไปที่กลอนจะต้องยึดถือตามรูปแบบนี้ แต่เนื่องจากเป็นรูปแบบที่ทำให้เกิดความไพเราะในการอ่านมากที่สุด(ไม่ว่าจะเป็นการอ่านแบบร้อยแก้วหรือร้อยกรอง) จึงทำให้เป็นรูปแบบที่ได้รับความนิยมและแทบจะเป็นแบบบังคับในการลงเสียงไปแล้ว

ในคราวหน้าจะมาพูดต่อว่าถ้ามันไม่เป็นตาม 4 ข้อนั้นจะเกิดอะไรขึ้น แล้วมันจะยังเพราะอยู่หรือป่าว

Something About Glorn(กลอน)

2005-08-16T14:00:00.000-07:00

ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรดี ก็...เอาอันนี้ละกัน คือว่าที่มาของการเขียนเรื่องนี้ คือ เราเพิ่งแต่งกลอนเสร็จไปเมื่อเร็วๆนี้ จริงๆแล้วก็เคยคิดว่าทำยังไงมันถึงจะไพเราะเพราะพริ้งเสนาะนิ้งรัญจวนจิตผู้ยลพิศกรองกานท์(อ่า...ได้ feeling กับหัวเรื่องดีมะ แหะๆ) คำตอบ....ก็อยู่ในบทความนี้ล่ะครับ

หลายคนอาจจะเคยแต่งกลอน(ในที่นี้ขอพูดถึงแต่กลอนแปดนะ) แต่ก็ดังเช่นธรรมชาติทั่วไป ไม่ว่าเรื่องใดหากเราไม่ได้มีพรสวรรค์พิเศษหรือฝึกฝนเป็นประจำแล้ว เราย่อมไม่สามารถทำสิ่งนั้นๆได้อย่างคล่องแคล่วหรือเกิดผลเป็นที่น่าพอใจฉันใด การแต่งกลอนก็ฉันนั้น เราเคยแต่งบ่อยๆตอนเรียนมัธยมปลาย ซึ่งก็ไม่คิดว่ามันจะช่วยให้เราหน้าตาดีขึ้นแต่อย่างใด (มาตอนนี้ก็รู้แล้วว่ามันไม่ได้ช่วยให้หน้าตาดีขึ้นจริงๆ T_T) แต่หารู้ไม่ว่าประโยชน์ของมันจริงๆแล้วมากมายและมีค่ากว่าการที่ทำให้เราหน้าตาดีขึ้นซะอีก เพราะอย่างน้อยๆก็ทำให้คุณเป็นคนที่พร้อมจะมอบสิ่งดีๆให้กับคนอื่นโดยสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าสิ่งของใดๆ นั่นคือกลอนซึ้งๆกินใจซักสองบทที่คุณแต่งขึ้นเอง โดยส่วนตัวผมคิดว่ามันจะทำให้ผู้รับมองและรู้สึกดีกับคุณมากขึ้น มากกว่าการที่คุณไปยันฮีทำหน้าตามาใหม่ให้เหมือนดาราด้วยนะ :D

เริ่มต้นขอออกตัวว่าเราไม่ได้แต่งกลอนเก่ง ไพเราะ และเชี่ยวชาญแต่อย่างใด เพียงแต่ได้ศึกษาความรู้หลักการหรือแนวทางการแต่งกลอนมาเท่านั้น จึงต้องการที่จะเผยแพร่ให้กับท่านผู้อ่าน อย่างน้อยก็เข้าทำนองรู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหามใช่มะ เอาล่ะ....เรามาเริ่มพิจารณาดูกันว่ากลอนที่เราเราท่านท่านฟังแล้วรู้สึกว่ามันเพราะเนี่ย มันเป็นอย่างไร

กลอนที่มีความไพเราะนั้นจะประกอบไปด้วยส่วนประกอบหลักดังต่อไปนี้
1. ฉันทลักษณ์ที่ถูกต้อง(ประมาณ 98% นะ อีก 2 % คือเผื่อว่าเป็นเทคนิคหรือว่าการเล่นคำในบางส่วนของผู้ประพันธ์ ซึ่งอาจทำให้ผิดฉันทลักษณ์ไปเล็กน้อย แต่ก็ถือว่าไม่เป็นข้อเสียหายแต่อย่างใด)
2. เนื้อความมีสัมพันธภาพและเอกภาพ(อย่างนี้ Einstien คงแต่งกลอนเก่งเนอะ)
3. มีสัมผัสในแพรวพราวทั้งสัมผัสสระและอักษร(สัมผัสนอกอยู่ในเรื่องฉันทลักษณ์ไปแล้วนะ)
4. เริ่มต้นบทแรกได้ประทับใจ และจบบทสุดท้ายได้อย่างสวยงาม (อันนี้ผมว่ายากที่สุด)

ในส่วนนี้จะเป็นแนวทางที่ช่วยส่งเสริมให้เราแต่งกลอนดีๆซักบทเพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ตามแต่ครับผม
1. อ่านกลอนมาในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะของครูกลอนทั้งหลายทั้งในอดีตและปัจจุบัน
2. เป็นนายธนาคาร(ธนาคารศัพท์)
3. รู้จัก Synonym ของคำไทยพอสมควร (ใช้คำไทย แต่ดันใช้ศัพท์อังกฤษนะเรา อย่าว่าเราน้า......)
4. สุดท้ายคือ แต่งบ่อยๆ (แต่งกลอนนะ มะใช่แต่งงาน :D)

ฝากไว้ก่อนจบสักเล็กน้อยสำหรับท่านที่เคยแต่งกลอนแล้วคิดว่าการที่กลอนของเราไม่เพราะ
เนี่ย คงเป็นเพราะว่าเราไม่ได้ใช้ศัพท์หรูหราฟู่ฟ่าอลังการมารตะลึง ทำให้มันดู Low class หรือบางจุดบางที่มันลงคำได้ไม่ไพเราะ ก็ขอฝากไว้ว่าจริงในส่วนหนึ่งอย่างที่ท่านคิด แต่ก็ไม่จริงอยู่หลายส่วนดังนี้ครับ
1. ท่านลองไปอ่านกลอนของท่านสุนทรภู่แล้วจะพบว่าบรมครูกลอนของเรานั้น ไม่ได้ใช้คำศัพท์อะไรเลิศเลอเกินกว่าเราเราท่านท่านจะนึกถึง เพียงแต่ท่านสามารถนำคำคำนั้นมาใช้ได้อย่างเหมาะเจาะในวรรคกลอนวรรคนั้น ซึ่งทำให้แม้เป็นเพียงคำธรรมดาก็ก่อให้เกิดความไพเราะได้อย่างลงตัวและสง่างาม
2. ในการแต่งกลอนแต่ละครั้ง เราต้องคำนึงถึงระดับของผู้ที่เราหมายความถึง หรือผู้ที่เราจะแต่งกลอนนี้ให้ในบทประพันธ์นั้นด้วยครับ คำศัพท์สูงก็นั้นส่วนมากจะใช้เฉพาะในการแต่งกลอนถวาย หรือแต่งกลอนสำหรับของสูงครับ ดังนั้นหากเป็นการแต่งกลอนทั่วไป เพื่อจุดประสงค์ทั่วไป ไม่ใช่การแต่งเฉพาะสำหรับพิธีการสำคัญเกี่ยวกับชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ เราก็ไม่ควรใช้คำศัพท์สูงๆเหล่านั้นเช่นกันครับ
แค่นี้ก็คงจะพอสำหรับการ post อะไรมีสาระๆ เป็นครั้งแรก ขอแนะนำและเชิญชวนผู้ท่าน
ทุกท่านไปอ่านเพิ่มเติมที่ http://www.geocities.com/poetichome/ ที่นี่เค้าจะมีในส่วนของการแต่งกลอนสำหรับผู้เริ่มต้น และวิธีการเริ่มต้นบทแรกและการจบบทสุดท้ายให้ประทับใจด้วยครับ สวัสดีครับ

เปิดตัว....แบบว่า.....ตามกระแสง่ะ

2005-08-16T08:40:00.000-07:00

ใครๆเค้าก็มีกัน เราก็เลยจำเป็นต้องบ้าตามเค้าบ้างเล็กน้อย อิอิ ยังไม่รู้เลยว่าจะใส่อะไรลงไปบ้างเนี่ย แต่จริงๆแล้วเคยทำเว็ปของตัวเองนะ แต่ว่ามันเสร็จไป 60% แล้วขี้เกียจทำ databse ต่อ(เพราะว่าจะใช้ ASP แต่ว่าเขียนโปรแกรมไม่เป็น ลอก tag จากหนังสือทั้งดุ้นก็ run ไม่ผ่านไปแปดรอบครึ่ง กว่าจะแก้ได้ T_T ด้วยความอดทนอันน้อยนิดของเราก็เลยดองจนขี้เกลือขึ้นเว็ป) เอาเป็นว่าอะไรที่เคยอยู่ในนั้นจะพยามเอามันมาใส่ในนี้ให้ผู้ที่ได้ผ่านเข้ามาชื่นชม(ด่าทอ)กันนะคร้าบบบบบบบ